เย่เทียนกำลังจะไปกับหวังหยูเอี๊ยนที่สี่พรรคประตูเพื่อหาหวังหนิง จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีหลายสายตามองมาที่เขา
พวกพ่อค้าอัญมณีกลุ่มนั้นถึงกับพากันมามุงล้อมอีกครั้ง
โจวชื่อฉางทักทายอย่างกระตือรือร้น: "คุณเย่ เมื่อไหร่คุณจะว่าง? เราคุยกันอีกครั้งอย่างละเอียด!"
หลี่โหยวฝูไม่ยอมแพ้: "คุณเย่ เจ้าบอสเย่ พี่เย่ คุณต้องเชื่อฉันว่าฉันจริงใจที่สุด!"
เย่เทียนยิ้มอย่างจนใจ: "ทุกท่าน ให้เกียรติผมมาก ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอกตอนนี้
ไม่เช่นนั้น พรุ่งนี้ผมจะจัดประมูล
ใครที่ต้องการมาก็มา แข่งขันกันอย่างยุติธรรม ใครให้ราคาสูงกว่าได้ไป"
พ่อค้าอัญมณีเหล่านั้นมองหน้ากัน แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้ แต่ก็ยังไม่ค่อยพอใจ
แต่พรุ่งนี้ยังมีโอกาส
"โอเค คุณเย่ เจอกันพรุ่งนี้ที่งานประมูล"
โจวชื่อฉางพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ ท่าทางมั่นใจว่าจะได้มา
"เจอกันพรุ่งนี้!"
เย่เทียนยิ้มและพยักหน้า
หลังจากส่งพ่อค้าอัญมณีเหล่านั้นไป เย่เทียนและหวังหยูเอี๊ยนรีบไปที่สี่พรรคประตูทันที
"คุณพูดว่าอะไรนะ? วันนี้หวังหนิงไม่มาทำงาน?"
"ใช่ครับ คุณหนูใหญ่ โทรก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบ เหมือนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย"
เหลียวซือฟู่ในร้านสี่พรรคประตูพูดอย่างไม่พอใจ
เขาทำงานอย่างขยันขันแข็งและจริงจัง ไม่ชอบคนที่ทำงานไม่จริงจังอย่างหวังหนิงที่สุด
"ฉันว่าเธอซ่อนเขาไว้ก่อนแล้วมากกว่า? ไม่กล้าเผชิญหน้า กลัวว่าความจริงจะถูกเปิดเผยเรื่องที่เธอทำไว้หรือเปล่า?" ตู้เหวินซิ่วที่ตามมาข้างหลังพูดประชดประชัน
"ถ้าเธอยังพูดจาไม่สะอาดอีก ฉันไม่รังเกียจจะตบเธออีกสองสามครั้ง