จัดการพวกนั้นเสร็จ เย่เทียนกับมู่หรงเสวี่ยก็ปลอบมู่หรงเจิ้นถิงจนสงบ ก่อนจะเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปด้วยกัน
“เย่เทียน คราวนี้นายทำให้บ้านของอารองขุ่นเคืองหนักมาก
อารองกับอาสะใภ้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ต่อไปนายต้องระวังตัวให้ดี”
ดวงตาสวยราวดอกท้อของมู่หรงเสวี่ยเต็มไปด้วยความกังวล
“ประธานมู่หรง ฉันทำให้บ้านอารองของเธอขุ่นเคืองก็เพราะช่วยเธอนะ เธอคงไม่ปล่อยฉันไว้คนเดียวหรอกใช่ไหม?”
เย่เทียนพูดอย่างสบาย ๆ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลย
“เย่เทียน ขอบใจนะ ขอบใจจริง ๆ ตอนแรกฉันแค่คิดว่าคนใกล้ตายก็ลองรักษาดู เผื่อจะฟื้นขึ้นมาได้ เลยให้เธอลองช่วยรักษา
ไม่คิดเลยว่าเธอจะรักษาอาการป่วยของคุณปู่หายจริง ๆ
วางใจเถอะ เรื่องที่ฉันรับปากไว้ ฉันทำตามแน่นอน
ถ้าอารองคิดร้ายกับเธอ ฉันจะปกป้องเธอให้ถึงที่สุด
แต่ตอนนี้ฉันยังเอาตัวเองไม่รอดเลย อาจปกป้องเธอได้ไม่ทั่วถึง”
มู่หรงเสวี่ยยิ้มเจื่อน
“อะไรนะ? ประธานมู่หรงกรุ๊ปผู้ยิ่งใหญ่เชียวนะ จะปกป้องชีวิตเราสองคนไม่ได้เลยหรือไง?”
เย่เทียนมีเส้นดำเต็มหัว ถ้าบอกกันตั้งแต่แรก ฉันคงยั้งมือกว่านี้แล้ว
“เย่เทียน วันนี้ฉันเกือบถูกฆ่า คุณปู่ก็เกือบไม่รอด เธอคิดว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือไง?
เกรงว่าทั้งหมดนี้จะเป็นแผนที่มีคนวางไว้อย่างรอบคอบ
ถ้าฉันกับคุณปู่ตายไป มู่หรงกรุ๊ปที่ยิ่งใหญ่ ตลาดโบราณวัตถุ รวมถึงกิจการทั้งหมดของตระกูลมู่หรง ก็จะกลายเป็นของไร้เจ้าของ
เมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์มหาศาล ไม่มีอะไรที่พวกเขาไม่กล้าทำ
เย่เทียน ขอโทษนะ ฉันเป็นต้นเหตุให้เธอต้องเดือดร้อน ตอนนี้ต่อให้เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ครั้งนี้ ก็สายเกินไปแล้ว”