“เธอชื่อหลิวหรูเยียนใช่ไหม? เมื่อกี้ฉันยุ่งอยู่ เลยยังไม่ได้ถาม มาทำอะไรที่นี่เหรอ?”
หวังอวี่เยี่ยนเห็นหลิวหรูเยียนยังไม่ไป จึงถามอย่างสงสัย
“ฉันมาหาเจ้าของร้าน พอดีฉันเป็นแฟนเขา”
ก่อนหน้านี้หลิวหรูเยียนเห็นเย่เทียนได้เงินเข้าบัญชีมากกว่าสิบล้านหยวน ก็แทบช็อกจนบรรยายไม่ถูก
เด็กหนุ่มยากจนที่เคยทำงานหลายอย่างในวันเดียว เพื่อประหยัดเงินถึงกับหิวจนต้องกินหมั่นโถวประทังชีวิตทุกวัน จู่ ๆ กลับกลายเป็นเศรษฐีสิบล้านหยวนไปได้ยังไง?
เธอเพิ่งจากไปแค่วันเดียว เย่เทียนก็กลายเป็นเศรษฐีสิบล้านหยวนแล้ว ดวงเธอช่างซวยจริง ๆ
แต่พอนึกว่าร้านนี้เป็นของหวังหนิง แฟนหนุ่มของเธอ หลิวหรูเยียนก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
ต่อให้เย่เทียนโชคดีซื้อของดีราคาถูกได้สักสองสามชิ้น ก็เทียบกับหวังหนิงไม่ได้อยู่ดี
หวังหนิงเป็นเจ้าของร้านของเก่าขนาดใหญ่แบบนี้ ยังไงก็ต้องรวยกว่าเย่เทียนมากแน่ ๆ
“ฉันเป็นเจ้าของร้านนี้เอง ทำไมฉันไม่รู้ว่ามีแฟนคนนี้ด้วย?”
หวังอวี่เยี่ยนขมวดคิ้วอย่างงุนงง
“เป็นไปไม่ได้ ร้านนี้เป็นของหวังหนิงแฟนฉัน เธอจะเป็นเจ้าของได้ยังไง?”
หลิวหรูเยียนมองหวังอวี่เยี่ยนอย่างหยิ่งยโส ไม่เชื่อแม้แต่น้อย
“อ๋อ ที่แท้เธอก็เป็นแฟนหวังหนิง เขาเป็นพนักงานของฉัน
ร้านของเก่าของเราให้พนักงานถือหุ้นกันทุกคน หวังหนิงถือหุ้นร้านนี้อยู่ 1 เปอร์เซ็นต์
ถ้าจะบอกว่าเขาเป็นเจ้าของ ก็พอพูดได้
แต่ฉันถือหุ้นอยู่ 90 เปอร์เซ็นต์ เธอคิดว่าฉันเป็นเจ้านายเขาหรือเปล่าล่ะ?”
หวังอวี่เยี่ยนยิ้มพลางกล่าว
“เธอว่าไงนะ? เธอถือหุ้น 90 เปอร์เซ็นต์ ส่วนหวังหนิงถือแค่ 1 เปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ?
ไอ้สารเลว ไอ้คนโกหก กล้าหลอกฉันได้ยังไง
เขาอยู่ไหน? ฉันจะไปถามให้รู้เรื่อง!”