“ฮิ ๆ ฉันเห็นหน้าแฟนเก่านายโกรธจนม่วงไปหมดแล้ว เกือบจะพุ่งเข้ามากัดนายอยู่แล้ว!”
“ฮ่า ๆ ขอบคุณนะ สะใจสุด ๆ”
เย่เทียนอดหัวเราะอย่างสะใจไม่ได้
“เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเกรงใจ เราเดินมาไกลแล้ว นายไม่ต้องจับมือฉันต่อก็ได้”
หวังอวี่เยี่ยนพลันหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา
“ขอโทษ ๆ” เย่เทียนจำใจปล่อยมือเล็กนุ่มนิ่มของหวังอวี่เยี่ยน
มือของเธอทั้งขาวทั้งนุ่มจริง ๆ
“คุณหวังอยากกินอะไร?” เย่เทียนตั้งสติแล้วถาม
“นายจะเลี้ยงข้าวฉันจริง ๆ เหรอ?” แววดีใจวูบผ่านดวงตาของหวังอวี่เยี่ยน
เธอพูดไปอย่างนั้นเองเพราะอยากช่วยเย่เทียนให้พ้นสถานการณ์ลำบาก ไม่คิดว่าเขาจะเอาจริง
“แน่นอนสิ คืนนี้เธอช่วยฉันไว้ตั้งเยอะ ฉันต้องขอบคุณเธออยู่แล้ว
ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงหาเงินได้ไม่มากขนาดนี้
ตอนแรกคิดจะแบ่งเงินให้เธอสักหน่อยเป็นคำขอบคุณ แต่พอนึกได้ว่าคุณหนูอย่างเธอคงไม่ขาดเงิน ก็เลยเปลี่ยนใจ
ฉันขอขอบคุณเธอด้วยวิธีอื่นแล้วกัน” เย่เทียนหัวเราะหึ ๆ
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ต้นฉบับลายมือของหลู่ขุยเหรินชิ้นนั้น หากไม่ได้หวังอวี่เยี่ยนช่วย อย่างน้อยเขาก็คงได้เงินน้อยลงหลายล้าน
“แล้วคิดออกหรือยังว่าจะขอบคุณฉันยังไง? คงไม่ใช่แค่เลี้ยงข้าวมื้อเดียวแล้วจบหรอกนะ?”
หวังอวี่เยี่ยนจะปล่อยโอกาสทองในการชักชวนเย่เทียนไปได้อย่างไร
“พูดตามตรง ฉันยังคิดไม่ออกเลย ผู้หญิงสวยเหมือนนางฟ้าลงมาจุติอย่างเธอ ยังจะมีอะไรที่ขาดอีกล่ะ
ดูสิ แค่สวยหยาดเยิ้มก็ว่าแย่แล้ว ยังรวยอีก ทำเอาฉันลำบากใจจริง ๆ”
เย่เทียนเอ่ยจากใจ
“คิก!” หวังอวี่เยี่ยนยกมือปิดปากหัวเราะอย่างน่ารัก
“เย่เทียน ปากนายเนี่ย ทำเอาฉันไม่รู้จะพูดยังไงเลย