ชายคนหนึ่งลดเสียงถามลง ท่าทางเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
สายตากวาดมองเย่เกอไปมา เกรงว่านางจะเป็นคนอันตราย
ชายที่ตื่นก่อนคนอื่นส่ายหน้า น้ำเสียงแหบพร่า: “ไม่รู้ เห็นแล้วคุ้นตามาก แต่คิดไม่ออก”
“ดูเหมือนนางจะหลับอยู่ อย่าปลุกนางเลย”
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ตัวเองไม่ทันสังเกต ต่างกับความเย็นชาที่อยู่ในกระดูกอย่างสิ้นเชิง
“ที่นี่ที่ไหน? ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่?”
ชายอีกคนสายตาเฉียบคมกวาดมองรอบห้อง คิ้วขมวดแน่น
“แล้วทำไมเราถึงเปลือยกายกันอยู่?”
ทั้งห้าคนสบตากัน ต่างเห็นความฉงนและความมึนงงในสายตาของกันและกัน
พวกเขาลองเรียกพลังในร่างกาย ก็พบความเปลี่ยนแปลงของตัวเองอย่างรวดเร็ว
บางคนควบคุมสายลมได้ บางคนสร้างน้ำแข็งได้ บางคนมีพละกำลังเหลือล้น
“ดูเหมือนเราจะมีพลังพิเศษกันแล้ว” ชายผู้ควบคุมสายลมยกมือปัดไปมา
สายลมอ่อนๆ พัดพาฝุ่นบนพื้นขึ้นมา กลายเป็นลมวนเล็กๆ
“ฉันก็มีเหมือนกัน” ชายผู้ควบคุมน้ำแข็งพูดเสริม
ฮั่วชางก็สัมผัสได้ถึงพลังพิเศษของตัวเองเช่นกัน
เขาเงยมือขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปที่เย่เกอ ความคุ้นเคยในใจเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
เขารู้สึกได้ว่าพลังจิตของตัวเองดูเหมือนจะสามารถรบกวนจิตสำนึกของผู้อื่นได้เล็กน้อย
และพลังแบบนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับเย่เกอกลับอ่อนโยนเป็นพิเศษ
ชายทั้งห้าคุยกันเสียงเบา กดเสียงต่ำมาก กลัวว่าจะปลุกเย่เกอที่แค่หลับตาแกล้ง