พอคิดถึงพล็อตนี้ทีไร เย่เกอก็อยากตบหน้าตัวเองสักที
ตอนนั้นทำไมถึงเขียนพล็อตวิปริตแบบนี้ออกมาได้
"ค...คุณชื่อเซียวเลี่ย" เธอพูดเสียงเบาลง พร้อมกับความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่เล็กน้อย
ทันใดนั้น เย่เกอก็รู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบที่จ้องมายังตัวเธอ
พูดให้ถูกก็คือ จ้องมาที่ปากของเธอ
หัวใจเธอตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอเงยหน้ามองไปตามสัญชาตญาณ ก็เห็นเห้อซวี่เผิง
เห้อซวี่เผิงไม่ชอบพูด ถ้าสนใจใคร จะชอบจ้องที่ปากของคนนั้น...
พล็อตนี้ตอนนี้มาตกอยู่ที่ตัวเธอ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
เย่เกอกัดริมฝีปากอย่างประหม่าอย่างไม่รู้ตัว แล้วเอ่ยเสียงเบา "คุณคือเห้อซวี่เผิง"
พูดจบเธอก็รีบเบือนสายตาหนี ไม่กล้ามองตาเขา กลัวว่าเขาจะทำอะไรแปลกๆ
เธอมองไปที่ชายที่เหลืออีกคน ไม่ต้องสังเกตให้ละเอียดก็รู้ว่าเขาคือใคร
ไป๋หลินโจวมีเขี้ยวแหลมๆ ข้างหนึ่ง เวลายิ้มยังมีลักยิ้มตื้นๆ สองข้าง ดูหนุ่มแน่นเป็นวัยรุ่นจริงๆ
ตัดกับรัศมีดุดันของคนอื่นๆ อย่างชัดเจน
"คุณคือไป๋หลินโจว..."
"ชื่อฉันฟังดูเพราะดีนะ" ไป๋หลินโจวพูดขึ้นมาทันใด เสียงใสแบบหนุ่มน้อย
เขาจู่ๆ ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้เย่เกอ ใบหน้าหล่อเหลาขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าเธอ
ตกใจจนเย่เกอหดหัวไปด้านหลัง แผ่นหลังแนบชิดกับกำแพง ลืมหายใจไปเลย
"ที่รัก เธอน่ารักจัง"
ไป๋หลินโจวมองแก้มแดงๆ ของเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ที่รัก?!!!" เย่เกอรู้สึกว่าสมองตึ๊บไปครู่หนึ่ง เหมือนโดนฟ้าผ่า