เธอแห้งเหือดไปนานแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรออกมา
เย่เกอรู้สึกว่าทั้งตัวไม่สบาย แม้แต่ลมหายใจก็พาความรู้สึกประหลาดมา
แต่ไม่นาน
กระแสอุ่นไหลออกมาจากท้อง แผ่กระจายไปทั่วร่าง
ร่างที่อ่อนแรงก่อนหน้านี้พลันมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันใด
ความรู้สึกคลื่นไส้ในคอก็ค่อยๆ จางหายไป
เธอลองยกมือขึ้น หลับตา
ในหัวก็ปรากฏมิติขนาดเท่ากระเป๋าเดินทางขึ้นมา
ข้างในมีอาหารเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทั้งบิสกิตอัด ช็อกโกแลต ขนมปัง น้ำเปล่า และเนื้อแห้งอีกหลายห่อ... แม้ชนิดจะไม่มาก แต่ก็พอกินได้หลายวัน
"มีของกินด้วย"
เย่เกอลืมตาขึ้นทันใด ดวงตาเต็มไปด้วยความดีใจ
เธอรีบควบคุมมิติในหัว หยิบช็อกโกแลตออกมา ฉีกซองกัดคำหนึ่ง
ความหวานเข้มข้นกระจายเต็มปาก ทำให้ความหม่นหมองในใจจางลงไม่น้อย
"ยังไงก็ไม่ให้เธออดตายหรอก"
"ตอนนี้มิติยังเล็ก จุของได้น้อย"
ระบบอธิบาย "เธอต้องเก็บแกนกลางซอมบี้เพิ่ม ดูดซับพลังงานจากแกนกลาง เพื่อขยายมิติของตัวเอง นี่ก็เป็นพื้นฐานการเอาตัวรอดในโลกนี้"
"คนก็เรียกมาให้แล้ว ของกินก็มีแล้ว ต่อไปก็แล้วแต่เธอเอง"
น้ำเสียงของระบบแฝงความเหนื่อยล้า
"ครั้งนี้ฉันใช้พลังงานไปมาก ต้องเก็บพลังงานที่เหลือไว้ หาคนมีพลังแข็งแกร่งคนอื่นๆ เพื่อทำภารกิจหลักของฉันให้สำเร็จ"
เย่เกอแปลกใจกับการหยิบช็อกโกแลตกลับเข้ามิติ แล้วหยิบเนื้อแห้งออกมาห่อหนึ่ง
ฟังระบบพูดก็อดเงยหน้าถามไม่ได้
"จะไปแล้วเหรอ แล้วพวกเขาล่ะ ฉันจะไปหาพวกเขาที่ไหน?"
ทันทีที่เธอพูดจบ กล่องโปร่งใสห้าใบ ที่เหมือนไข่ยักษ์ ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ลอยอยู่ในห้อง
ที่มุมหนึ่งยังมีห่อผ้าใบโตวางอยู่
ต่อมา ควันขาวก็ลอยออกมารอบๆ กล่อง
ควันค่อยๆ จางลง สายตาในห้องก็ชัดเจนขึ้น
"โห้... บ้านนี้จุของได้ดีจริงๆ"
เย่เกอมองกล่องโปร่งใสที่เต็มห้องจนแทบไม่มีที่ยืน ก็อดบ่นไม่ได้
เธอยื่นหน้าไปใกล้กล่องที่อยู่ใกล้ที่สุด
มองเข้าไปผ่านเนื้อกล่องโปร่งใส ก็ต้องตกใจกับคนข้างใน: "ว้า... หล่อจริงๆ..."
วินาทีถัดมา เธอเหมือนเห็นอะไรน่ากลัว ร้องกรี๊ดออกมาอย่างแตกตื่น เสียงแทบแตก
"อ๊าาาา... ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า!! ระบบ!!! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"
ระบบรู้สึกว่าเสียงของเย่เกอดังจนปวดหัว
แผงข้อความเสมือนตรงหน้า แสดงตัวเลือก "ยืนยันให้เย่เกอดำรงชีวิตในฐานะนางเอก และผูกกลไกการปกป้องหลัก"
มันเงยหน้ามองภาพในจอ เห็นเย่เกอย่อตัวอยู่ที่มุมกำแพง เอามือปิดตา แอบมองผ่านซอกนิ้ว
อดบ่นในใจไม่ได้: "โง่จริงๆ..."
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ผู้หญิงขี้ขลาดแบบนี้ มีเสน่ห์แปลกๆ อยู่บ้าง
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ระบบก็ยังยกมือกดปุ่มยืนยัน
มันไม่สามารถอยู่ข้างเย่เกอเพื่อปกป้องเธอตลอดไปได้ จึงได้แต่หวังพึ่งกลไกผูกมัดนี้
ให้ผู้ชายทั้งห้าที่ตื่นขึ้นมาแล้ว ปกป้องเย่เกอโดยไม่รู้ตัว
หวังว่าเธอจะอยู่รอดในโลกซอมบี้ที่โหดร้ายนี้ได้
เย่เกอเอาหัวพิงรอยต่อกำแพง นิ้วกำผนังแน่น
ในใจด่าไปถึงเจ็ดชั่วโคตรของระบบ ทั้งคนแทบร้องไห้
ห้องเล็กๆ นี้ ในกล่องโปร่งใสทั้งห้า แต่ละกล่องมีผู้ชายเปลือยคนหนึ่ง
ทุกคนมีรูปร่างระดับท็อป ไหล่กว้างเอวแคบ กล้ามท้องเป็นมัดสวย
แต่ฉากนี้ในสายตาเย่เกอกลับทำให้เธอหน้าแดงระเรื่อ ปลายหูก็แดงไปหมด
เธอเป็นสาวเน็ตที่ไม่เคยมีแฟน ยังไม่เคยจับมือผู้ชายเลย
อยู่ดีๆ เจอฉากแบบนี้ สมองก็ว่างเปล่า ไม่รู้จะทำยังไงดี
"เจอระบบที่ไม่น่าไว้ใจแบบนี้ คงเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมในชีวิตฉัน..."
เธอพึมพำเบาๆ เสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ในกล่องโปร่งใสในห้อง มีเสียงครางต่ำๆ ลอดออกมา
เย่เกอใจสั่น อดแอบมองกล่องที่ใกล้ที่สุดผ่านซอกนิ้วไม่ได้
ชายในกล่องหน้าซีด คิ้วขมวด เหงื่อเย็นเต็มหน้าผาก
ตัวงอเล็กน้อย ดูทรมานมาก
"นี่มัน... กระบวนการตื่นพลังพิเศษหรือเปล่า?"
เย่เกอใจเต้นแรง จู่ๆ ก็นึกอะไรได้ ตะโกนออกไปกลางอากาศ
"!! ระบบบ้า! แกหลอกฉัน! ถ้าพวกเขาตื่นเป็นซอมบี้ก่อน เราจะไม่ตายกันหมดเหรอ! รีบกลับมานะ!"
ระบบที่บินออกไปไกลจากตึกแล้ว จู่ๆ ก็จามดังลั่น
มันลูบจมูกที่ไม่มีอยู่จริง พลางบ่นด้วยความเหนื่อย: "พลังงานใช้ไปมากขนาดนี้ ขนาดโปรแกรมระบบยังไม่เสถียร ถึงขั้นเป็นหวัดอีก... เฮ้อ"
มันไม่ได้ยินเสียงเรียกของเย่เกอเลย บินต่อไปยังที่ไกลๆ
เสียงเรียกของเย่เกอดังก้องอยู่ในห้องว่าง
ได้เพียงเสียงคำรามต่ำๆ ของซอมบี้ข้างนอกกับเสียงครางที่ชัดขึ้นเรื่อยๆ ในห้อง ส่วนระบบนั้นไร้ร่องรอย
เธอกัดริมฝีปาก ทั้งโกรธทั้งตื่นตระหนก
มองชายในกล่องโปร่งใสห้าใบเริ่มขยับร่างกายทีละคน สมองก็ว่างเปล่า
เสียงครางถี่ขึ้น นิ้วมืองอ กระบอกเสียงขยับ คิ้วขมวดแน่น
ทุกการเคลื่อนไหวเล็กน้อยล้วนเตือนเย่เกอว่าพวกเขากำลังจะตื่น
เธอมองกล่องที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด
ชายในนั้นแก้มแดงผิดปกติ ดวงตาที่ปิดอยู่นั้นขยับเล็กน้อย เห็นชัดว่ากำลังจะฟื้น
"ทำไงดี ทำไงดี..."
เย่เกอตื่นตระหนกจนฝ่ามือเหงื่อออก ความคิดแล่นผ่านหัวเร็วมาก
แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งมั่ว คิดหาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้สักอย่าง
เธอกลัวว่าพวกเขาจะตื่นมาแล้วเห็นเธอ กลัวว่าความทรงจำจะกลับมาแล้วเผยนิสัยบ้าๆ ออกมา
ยิ่งกลัวว่าสภาพเปลือยเปล่าของพวกเขาจะทำให้เธออับอายจนอยากขุดดินหนี
จังหวะนั้นเอง ชายที่อยู่ใกล้เธอที่สุดก็ลืมตาขึ้นมาทันใด
เป็นดวงตาคมเย็นที่สวยงาม
เย่เกอหัวใจหยุดเต้น ถอยหลังพิงกำแพงโดยสัญชาตญาณ
ตัวติดผนังแน่นจนแทบไม่กล้าหายใจ
จะเห็นได้ว่าสายตาของชายคนนั้นกำลังจะมองมาที่เธอ
เย่เกอคิดวิธีได้ในฉุกเฉิน หลับตาปี๋ หัวเอียง
พิงกำแพง แกล้งทำเป็นหลับ
เธอกลั้นหายใจ แต่ขนตากลับสั่นเทาไม่หยุด ในใจภาวนาอยู่ตลอด
อย่าเห็นฉัน อย่าเห็นฉัน ถือว่าฉันเป็นแค่ของตกแต่งไม่มีความหมายก็ได้...
แต่สายตาของชายคนนั้นก็ยังตกไปที่เย่เกอที่หดอยู่ที่มุมกำแพง
เขาขมวดคิ้ว ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เขาพึ่งตื่น ร่างกายยังเจ็บปวดจากการตื่นพลัง และสมองก็ยังมึนงง
"แคร๊ก——"
เสียงแตกชัดเจน ชายหนุ่มยกมือดันเบาๆ กล่องโปร่งใสก็แตกทันที
เขาเดินเท้าเปล่าบนพื้นเย็น ร่างสูงบดบังแสงจากนอกหน้าต่าง
เดินเข้ามาหาเย่เกอทีละก้าว
เสียงฝีเท้าหนักๆ ตกบนพื้น ทุกก้าวเหมือนเหยียบหัวใจเย่เกอ ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
เย่เกอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของชายหนุ่มที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
แม้แต่กลิ่นเย็นสะอาดที่ไม่ใช่กลิ่นซอมบี้ก็ลอยมา
เธอหลับตาสนิท มือกำชายเสื้อแน่น
บังคับตัวเองให้ปั้นท่าหลับต่อ ไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา
ชายหนุ่มเดินมาหยุดตรงหน้า ก้มหน้ามองเธอ
โดยไม่รู้ตัว ยื่นมือออกไป เขี่ยเส้นผมที่ติดแก้มเธอออก เผยใบหน้าที่สวยงามประณีต
แก้มเธอแดงเพราะความตื่นเต้น คิ้วขมวดเล็กน้อย ขนตายาว เนียนขาว
ดูอ่อนแอและไร้พิษภัย
ในใจเขาพลันมีความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้น และลดการหายใจลงโดยอัตโนมัติ
จังหวะนั้นเอง กล่องอีกสี่ใบก็แตกตามมา
ชายร่างสูงโปร่งสี่คนเดินออกมา
ทุกคนทำเสียงเบามาก เหมือนได้รับสัญญาณจากสายตาชายคนแรก จึงไม่ส่งเสียงดัง
ชายเปลือยห้าคนยืนอยู่ในห้องเล็กๆ ต่างคนต่างออร่า
แต่ไม่น่าเชื่อว่าทุกสายตาจะจับจ้องไปที่เย่เกอที่แกล้งหลับอยู่ที่มุมกำแพง
"นี่คือใคร?"