เห้อซวี่เผิงเห็นเย่เกอไม่ยอมขยับ ก็ก้าวเข้าไปข้างหน้าเล็กน้อย ร่างโน้มเข้าหาเธอ
"เร็วเข้า แตะเสร็จฉันจะใส่เสื้อ ไม่เป็นหนี้เธอ"
กลิ่นอายของเขาปกคลุมลงมา ทำเอาหัวใจของเย่เกอเต้นเร็วขึ้นไปอีก
เธอกำชายเสื้อแน่น ใบหน้าแดงก่ำ "ไม่แตะไม่ได้เหรอ?"
"ไม่ได้!" น้ำเสียงของเห้อซวี่เผิงหนักแน่นเป็นพิเศษ ไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง
"แตะ...แตะ..." เธอพูดจนเสียงสั่น ดวงตาคมแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก
เอามือออกมาอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วยังสั่นระริก สายตาเผลอมองไปทางฮั่วชางที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่เห้อซวี่เผิงเหมือนจะอ่านความคิดเธอออก ขยับเข้ามาใกล้อีก
ร่างสูงใหญ่เกือบปกคลุมเธอไว้ในเงามืด ลมหายใจอุ่นๆ โรยบนศีรษะเธอ น้ำเสียงเย็นชาเตือนเธอ
"เรื่องของเรา ไม่มีใครยุ่งได้"
แววตาที่เคยอ่อนโยนของฮั่วชางหม่นลง ปลายนิ้วขดเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยปากขัดขวาง
มีเพียงสายตาที่จับจ้องไปที่เห้อซวี่เผิง ความกดอากาศรอบตัวลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ซ่งชื่อชิงมองฉากนี้อย่างเพลิดเพลิน มือที่กำลังเล่นกระดุมโลหะหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เซียวเลี่ยชำเลืองมองจากกระจกมองหลัง หัวเราะเบาๆ แล้วตั้งใจขับรถต่อไป
เพียงแต่มือที่จับพวงมาลัยออกแรงมากขึ้นเล็กน้อย
ส่วนไป๋หลินโจวขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปาก ก็ถูกฮั่วชางห้ามด้วยสายตา ต้องหุบปากลงอย่างจนใจ
เธอเม้มปาก "แล้วถ้าฉันแตะ นายจะฆ่าฉันไหม"
"...ไม่" ชายหนุ่มขมวดคิ้วหนัก ใครกันที่ทำให้เธอคิดแบบนั้น