คนที่เมื่อครู่ยังต่างคนต่างวุ่นวายอยู่ ตอนนี้สายตาทั้งหมดต่างพร้อมใจกันจ้องไปที่เธอ
ซ่งชื่อชิงยังคงพิงกรอบประตูห้องเก็บของอยู่ นิ้วมือเล่นกระดุมโลหะเม็ดหนึ่งไปมา
ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับอยากจะมองให้ชัดว่าของในมือเย่เกอคืออะไร
ฮั่วชางนั่งอยู่ข้างๆ เธอ สายตาที่เคยอ่อนโยนตอนนี้แฝงไปด้วยความสงสัยใคร่รู้มากขึ้น
แม้แต่เซียวเลี่ยที่กำลังขับรถอยู่ ก็ยังหันหน้ากลับมาจากกระจกมองหลัง สายตาจับจ้องอยู่ที่ชุดชั้นในชุดนั้น
แล้วก็กวาดสายตามองแก้มที่แดงก่ำของเย่เกอ มุมปากเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ตัว
เย่เกอรู้สึกว่าแก้มของตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมาทันที อยากจะหาที่มุดหัวหนีให้พ้นโลก
เธอรีบยัดชุดชั้นในกลับเข้าไปในกระเป๋าผ้าใบอย่างวุ่นวาย แล้วรูดซิปขึ้น
ไป๋หลินโจวโน้มตัวลงเล็กน้อย เข้าไปใกล้เย่เกอ เสียงไม่ดัง แต่พอดีที่ทุกคนในรถจะได้ยิน
"เป็นไง? ไม่เหมาะสมเหรอ? เห้อซวี่เผิงเขากะขนาดตามตัวเธอมาเลยนะ รับรองว่าใส่พอดี"
ประโยคนี้ออกมา บรรยากาศในรถบ้านก็เปลี่ยนไปในทันที อากาศราวกับจะแข็งตัวไปชั่วขณะ
มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ของรถบ้านและเสียงโลหะบนหลังคาเฉือนร่างซอมบี้ที่ดังกังวาน สะท้อนอยู่ภายในรถ
เย่เกอเงยหน้าขึ้นทันตา ตาเบิกกว้าง
มองไปที่เห้อซวี่เผิงซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามด้วยความตกตะลึง: "แกรู้ได้ยังไงว่าไซส์ฉัน!"