ฮั่วชางดูเวลา:"วันนี้ไม่ไปก่อน หาที่พักก่อนเถอะ"
"พักตรงนี้แหละ รถบ้านที่ฉันดัดแปลงปลอดภัยและเก็บเสียงกว่าตึกที่พักเยอะ"
"ฉันทำฉนวนกันเสียงและกันแสงไว้เป็นพิเศษ เปิดไฟตอนกลางคืน รถบ้านคันนี้ก็เป็นก้อนดำในที่โล่ง"
"ซอมบี้ตาจะไว หูจะดีแค่ไหน ก็หาพวกเราไม่เจอหรอก"
พวกเขาไม่มีใครค้าน ต่างคนต่างลุกขึ้นเก็บเครื่องใช้ข้างกองไฟ
แล้วปีนขึ้นรถบ้าน
เพิ่งนั่งลง เห้อซวี่เผิงก็หยิบกระเป๋าเป้ที่เก็บมาจากเมื่อก่อนออกมา
ในนั้นมีแผนที่วาดด้วยมือสีเหลืองกรอบหลายแผ่น วางลงบนโต๊ะเล็กกลางรถ
"แผนที่ที่เราเก็บมาจากพวกหัวโล้นยังอยู่นี่"
"บนนั้นมาร์กจุดสำคัญไว้หลายที่ รวมถึงตำแหน่งเขตปลอดภัยด้วย"
เย่เกอรีบเข้าไปดู นั่งลงข้างฮั่วชาง
คางวางบนขอบโต๊ะ มองเครื่องหมายที่ขีดเขียนไปมาด้วยความสนใจ
ปลายนิ้วฮั่วชางแตะจุดสีแดงจุดหนึ่งบนแผนที่เบา ๆ:"ที่นี่น่าจะเป็นเขตปลอดภัยทหารที่ทางการตั้งขึ้นเป็นแห่งแรก"
"อดีตกองทัพบกทางใต้ของเมือง ปัจจุบันเป็นโซนที่เป็นทางการและปลอดภัยที่สุด"
"ข้างในมีสิ่งก่อสร้างป้องกันครบครัน แถมมีระบบแจกจ่ายเสบียงโดยเฉพาะ"
"หน้าที่หลักคือคุ้มครองความปลอดภัยและความเป็นอยู่พื้นฐานของคนธรรมดา ระเบียบก็ค่อนข้างมั่นคง"
เซียวเลี่ยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วชี้ไปที่เครื่องหมายสีต่าง ๆ อีกสี่จุดบนแผนที่
น้ำเสียงยังคงนิ่ง:"นอกจากเขตปลอดภัยทหารแล้ว ยังมีเขตปลอดภัยใต้ดินอีกสี่แห่งที่สร้างโดยองค์กรส่วนตัว"