ฮั่วชางก้มหน้าลงตลอดเวลา สายตาจดจ้องอยู่ที่ปลายนิ้วที่กำแน่นและสายตาที่หลบเลี่ยงของเย่เกอ
เขามองเห็นความวุ่นวายใจและแผนเล็กๆ น้อยๆ ของเธอได้ทั้งหมด
"ถ้างั้นก็ไปดูกันหมดเลย ตามใจเธอ ไปเที่ยวเขตปลอดภัยทุกแห่งให้ครบ"
คำพูดนี้ทำให้ไม่เพียงแต่เย่เกอตะลึง แม้แต่ไป๋หลินโจวก็เลิกคิ้วขึ้น มองฮั่วชางด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
เขายังคิดว่าฮั่วชางจะจับได้ว่าเย่เกอมีแผนอะไรซ่อนอยู่ แต่กลับยอมตามใจเธอซะอย่างนั้น
เย่เกอกลับมาสติได้ เงยหน้ามองดวงตาที่ยิ้มบางๆ ของฮั่วชาง
"คุณ...คุณตกลงจริงๆ เหรอ?"
ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ??
"อืม"
"เธออยากดู เราก็จะไปเป็นเพื่อน"
ไม่ว่าเธอจะคิดแผนอะไรไว้ในใจ สุดท้ายก็จะถูกเปิดโปงจนหมดเปลือกอยู่ดี
"กินยาก่อน"
คนอื่นๆ เริ่มเก็บของเตรียมพักผ่อนกันแล้ว
มีเพียงเย่เกอยังคงนั่งกอดโต๊ะเล็กๆ ปลายนิ้วชี้ไปที่จุดบนแผนที่ ศึกษาอย่างจริงจังถึงเส้นทางไปยังเขตปลอดภัยแต่ละแห่ง
ได้ยินคำพูดนั้นจึงเงยหน้าขึ้น รับยามาด้วยสีหน้าฉงน คิ้วขมวดเป็นปมทันที "กินยาไปทำไม? ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย"
"ตอนบ่ายเธอหลับอยู่เป็นไข้ แต่ไม่สูงมาก เธอเองก็ไม่รู้สึกตัว"
เย่เกอบ่นพึมพำ บีบจมูกแล้วกลืนยาลงไปทีเดียว
รสขมแผ่ซ่านไปทั่วช่องปากในทันที เธอหน้าบึ้ง
"ขมจัง... แต่กลิ่นนี้คุ้นๆ นะ"
ฮั่วชางมองหน้าเล็กๆ ที่ยู่ยี่ของเธอ ยื่นลูกอมรสผลไม้ให้หนึ่งเม็ด