[สรุปชีวิตช่วงแรกของจ้าวเต๋อฮั่นเสร็จสิ้น]
[พื้นเพ: ชนบทแถบจงหยวน ครอบครัวยากจน]
[ประวัติ: ปี 1985: สอบเข้าวิทยาลัยการเงินเฉพาะทางประจำมณฑล เรียนดีเด่น!]
เห็นถึงตรงนี้ จ้าวฉงหมิงก็ชะงักไปเล็กน้อย
พ่อเคยบอกว่าตัวเองมาจากชนบทไม่ใช่เหรอ? การเรียนก็ดีซะด้วย?
คิดอีกทีก็ใช่ มาจากชนบทก็คือมาจากชนบท เรียนดีก็คือเรียนดี มันคนละเรื่องกัน
ปี 1988: ถูกจัดสรรให้ไปทำงานในตำแหน่งระดับล่างของหน่วยงานกลาง ขยันแข็งขัน
ปี 1993: เนื่องจากทำงานโดดเด่น ถูกแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าแผนกแบบพิเศษ
ปี 1998: เพราะช่วยเหลือปกป้องประชาชนและทรัพย์สินของรัฐจากอุทกภัย เลื่อนเป็นหัวหน้าแผนก
ปี 2001: มาทำงานในเมืองหลวง ตำแหน่งรองผู้อำนวยการกอง ในแผนกหนึ่ง
ปี 2003: เพราะหัวหน้าขั้นต้นทุจริต จ้าวเต๋อฮั่นขึ้นดำรงตำแหน่งแทน หัวหน้าแผนก
ปี 2004...
...
ระบบนี่เข้าใจพ่อของตัวเองทะลุปรุโปร่งเลย
ชีวิตนี้ทำอะไร ไม่ทำอะไร ระบุไว้หมด
บางเรื่อง พ่อเองก็จำไม่ได้แล้ว
จ้าวฉงหมิงสูดลมหายใจลึก: "ว่าเลย ของรางวัลล่ะ?"
[ตามเส้นทางเลื่อนขั้นของจ้าวเต๋อฮั่น: พนักงาน→รองหัวหน้าแผนก→หัวหน้าแผนก→รองผู้อำนวยการกอง→หัวหน้าแผนก ก้าวกระโดดทั้งสิ้น 5 ขั้น]
[เจ้าบ้านสามารถจับรางวัล "เสี่ยงทายโชคชะตา" ได้ 5 ครั้ง แต่ละครั้งจะสุ่มความสามารถ ทรัพยากร หรือข้อมูล]
"เดี๋ยวก่อน!"
จ้าวฉงหมิงถามในใจ: "พ่อผมเลื่อนขั้นทั้งหมดห้าครั้ง คุณก็ให้จับรางวัลห้าครั้งเนี่ยนะ?"
ระบบ: "ใช่!"
จ้าวฉงหมิงอดบ่นไม่ได้: "งั้นถ้าพ่อผมขึ้นไปถึงตำแหน่งสูงสุด ผมก็ได้แค่สามสิบครั้ง? ระบบ คุณมันไร้ประโยชน์ไปหน่อยหรือเปล่า?"
ระบบตอบด้วยเสียงกลไก: "จะเป็นไปได้ยังไง?"
จ้าวฉงหมิงถาม: "ฟังดูมีความหมายว่ายังไง มีอะไรอีกเหรอ?"
ระบบ: "นี่คือการสรุปชีวิตช่วงแรก ขอให้เจ้าบ้านสบายใจ หลังจากนี้ บิดาของเจ้าบ้านจะสั่งสมชื่อเสียง ได้รับการยอมรับจากมวลชน เจ้าบ้านก็ยังจะได้รับของรางวัลต่อไปได้!"
"ได้ชื่อเสียง ได้รับการยอมรับจากมวลชน ก็ยังมอบของรางวัลให้ผมต่อ?" จ้าวฉงหมิงถามในใจ
"ใช่!" ระบบตอบด้วยเสียงกลไก
จ้าวฉงหมิงถาม: "เป็นคำประเมินในแง่บวกหรือเปล่า?"
ระบบ: "เจ้าบ้าน ว่าไงล่ะ?"
"ฟังดูมีความหมายนะ!"
จ้าวฉงหมิงครุ่นคิดในใจ: "คือจะให้พ่อผมเป็นข้าราชการมือสะอาดงั้นเหรอ?"
ระบบ: "หวังว่าบิดาของเจ้าบ้านจะประสบความสำเร็จ ต้องก้าวขึ้นไปถึงจุดสูงสุดทีละขั้น ในกระบวนการนี้ การรักษาความซื่อสัตย์เป็นเงื่อนไขพื้นฐาน นอกเหนือจากความซื่อสัตย์แล้ว ยังต้องมีความสามารถ ต้องรับใช้มวลชนให้ดีขึ้น ดังนั้น เจ้าบ้าน ว่าไงล่ะ?"
จ้าวฉงหมิงลูบคาง: "ว่าไงนะ! ระบบ ผมสงสัยว่า แกดูจะออกแดงไปหน่อย!"
ระบบ: "นี่เป็นเพียงเงื่อนไขพื้นฐานที่สุดของการมุ่งหวังให้พ่อประสบความสำเร็จเท่านั้น!"
จ้าวฉงหมิงยิ้ม
จริงๆ มันก็ไม่ได้มีอะไร ปีที่ผ่านมาพ่อก็เป็นแบบนี้มาตลอด
ขาดเงินก็ทวงกับตัวเอง
ทุนในมือของตัวเองน่ะหนาพอตัว
ในฐานะคนข้ามภพ
จ้าวฉงหมิงรู้ว่านี่คือโลกของ 《นามธรรม》 แต่โดยรวมแล้ว เส้นเวลาก็คล้ายโลกจริง
ปีนี้ตัวเองอายุแค่ 24
เป็นวัยที่เลือดกำเดาไหลได้ง่ายๆ
แม้จะไม่มีพ่อ แต่ขอแค่รู้ทิศทางประวัติศาสตร์ ตัวเองก็สามารถหาเงินก้อนโตได้
เรื่องที่ง่ายที่สุดคือ ตอนนี้ตัวเองรีบทำ Bitcoin แล้วจากนั้นก็ไม่ทำอะไรเลย ผ่านไปสิบกว่าปียี่สิบปี
ตัวเองอย่างน้อยก็จะเป็นมหาเศรษฐีระดับหมื่นล้าน
ไม่พึ่งพ่อ ตัวเองก็หาเงินก้อนโตได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเองยังมีระบบพ่อพระอีก
ถึงตอนนั้นคงไม่มีทางขาดของดีๆ แน่
[เริ่มจับรางวัลหรือไม่?]
จ้าวฉงหมิงมองโหวเหลียงผิงแวบหนึ่ง แล้วว่า: "ยังไม่ต้อง!"
...
...
จ้าวฉงหมิงยืนอยู่หน้าประตูบ้านพัก มองรถ Volkswagen Santana สีเทาหม่นคันนั้น นิ้วกดปุ่มบน Nokia 3310 อย่างรวดเร็ว
โทรศัพท์ต่อสายในไม่ช้า
"พ่อ!"
เขาลดเสียง "มีคนจับตาดูเราอยู่"
ปลายสาย จ้าวเต๋อฮั่นนั่งแคะฟันอยู่บนโซฟา ได้ยินก็ชะงัก: "ใครจับตาดูผม?"
"สำนักต่อต้านทุจริตฯ มั้ง"
จ้าวฉงหมิงพูดสั้นๆ ตรงประเด็น
จ้าวเต๋อฮั่น: "หา?"
จ้าวฉงหมิงว่า: "ผมเห็นมีคนซุ่มอยู่ตรงปากซอยบ้านเรา ในรถมีสายสืบอย่างน้อยสามคน มีปืนติดตัว"
จ้าวเต๋อฮั่นว่า: "แกแน่ใจได้ไงว่ามาหาผม?"
จ้าวฉงหมิงยักไหล่: "ไม่ได้มาหาท่านก็ดีที่สุด!"
"มาหาผม ผมก็ไม่กลัว!" จ้าวเต๋อฮั่นหัวเราะ "เรื่องแค่นี้!"
น้ำเสียงของเขาสบายๆ เหมือนกำลังพูดว่า "วันนี้ราคาผักขึ้น" : "ตัวตรงไม่กลัวเงาคด จ้าวเต๋อฮั่นผมมาจากชนบท ทำงานมายี่สิบปี ไม่เคยรับเงินที่ไม่สมควรรับแม้แต่แดงเดียว จะกลัวบ้าอะไร!"
จ้าวฉงหมิงก็ยิ้ม: "ผมรู้ว่าคุณใสสะอาด แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่คุณ อยู่ที่ผม"
"แก?"
"ใช่"
จ้าวฉงหมิงมองไปทางสวนกุหลาบที่อยู่ไกลๆ: "ก่อนหน้านี้ผมซื้อคฤหาสน์ คุณพ่อขาดเงิน ผมก็โอนเงินให้ เพราะงั้น ผมว่า เราคงถูกจับตาดูแล้ว!"
"นี่...บ้าเอ๊ย...มาหาผมจริงๆ?"
จ้าวเต๋อฮั่นอึ้งไป
"กะว่า ก็คงเป็นเพราะผมโอนเงินให้คุณ แล้วบังเอิญโดนคนรู้ว่าคุณไปดูแลคฤหาสน์ของผมด้วย!" จ้าวฉงหมิงยักไหล่ พูดด้วยรอยยิ้ม "เรื่องไม่ใหญ่ เงินทั้งหมดผมเป็นคนหาได้ คุณสบายใจได้!"
จ้าวเต๋อฮั่นว่า: "โอเค บัดซบ ผมนึกไม่ถึงเลยว่าแค่นี้ผมก็ยังถูกจับตาดูได้!"
จ้าวฉงหมิงยักไหล่ พูดด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม: "ปกติมาก ตอนนี้ผมจะไปรอคุณที่คฤหาสน์สวนกุหลาบ ดูเหมือนว่าเจ้าพวกนี้จะพาคุณไป ไปก็ไป ไม่ต้องกลัว คุณค่อยๆ พาหมาเดินเล่นไปเรื่อยๆ เถอะ!!"
"พาหมาเดินเล่น!" จ้าวเต๋อฮั่นตอนแรกคิดไม่ออกว่าหมายความว่าไง จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ หัวเราะด่า: "ไอ้เด็กบ้า แกนี่มันด่าคนชัดๆ เลยนี่?"
จ้าวฉงหมิงหัวเราะพูด: "ปกติผมไม่ด่าคนหรอก ส่วนใหญ่จะด่าสัตว์ โดยเฉพาะพวกหน้าขาว เกาะผู้หญิงกิน แล้วก็พวกขี้แห่ที่ได้ดีน่ะ!"
จ้าวเต๋อฮั่นหัวเราะลั่น: "ได้! ตามใจแก! ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง!"
จ้าวฉงหมิงยังไม่ค่อยวางใจ ถามว่า: "คุณพ่อ จริงๆ แล้วคุณเคยรับเงินไหม?"
"วางใจได้ ลูกพ่อไม่เคยรับเงินแม้แต่แดงเดียวจริงๆ!" จ้าวเต๋อฮั่นว่า "ซื่อสัตย์มีวินัย พ่อแกขึ้นชื่อลือชาจะตาย!"
สิ้นเสียง—
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
เสียงเคาะประตูทุ้มหนักสามครั้งดังมาจากประตูเหล็กทาสีเขียวบานเก่าของบ้านตระกูลจ้าว
จ้าวฉงหมิงยิ้ม รีบลดเสียง: "พ่อ พวกมันมาแล้ว!"
"ได้ รู้แล้ว!"
ปลายสายดังเสียงไม่ยี่หระของจ้าวเต๋อฮั่น: "รู้แล้ว"
นอกประตู โหวเหลียงผิงสวมชุดนอกเครื่องแบบ ด้านหลังมีอัยการสองคนยืนอยู่ สีหน้าเคร่งขรึม
"หัวหน้าจ้าว"
โหวเหลียงผิงแสดงบัตร: "สำนักต่อต้านการทุจริตและติดสินบน สังกัดอัยการสูงสุด มีบางเรื่องต้องขอสอบถาม"
จ้าวเต๋อฮั่นชะงัก แล้วว่า: "มาสอบสวนผม?"
โหวเหลียงผิงพยักหน้า: "ใช่!"
แต่เขายิ่งรู้ดี—ครั้งนี้ ประตูบ้านตระกูลจ้าว เคาะได้ไม่หวั่นไหว