บนโต๊ะอาหาร หยันกั๋วอันกับชิวยู่ฉินถามเรื่องสะใภ้และงานแต่งวันพรุ่งนี้เพิ่มเติมอีกเล็กน้อย แล้วจดรายการสิ่งที่ต้องช่วยจัดเตรียมไว้ ตั้งใจว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะไปช่วยจัดการ
ชิวยู่ฉินนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวคนเล็กกำลังงอนเธออยู่ จึงไปเคาะประตูห้อง อยากอธิบายเหตุผลที่ทำแบบนั้นเมื่อครู่ ไม่อยากให้แม่ลูกผิดใจกัน
ใครจะคิดว่าลูกสาวคนเล็กจะตอบเสียงอู้อี้ว่า “หนูจะนอนแล้ว”
ชิวยู่ฉินถอนหายใจ ได้แต่ไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้
คนทั้งตระกูลเยียนต่างเริ่มวุ่นวายจัดการงานกัน
หยันกั๋วอันช่วยติดต่อพ่อครัวที่ไว้ใจได้ เตรียมจัดงานเลี้ยงสำหรับวันพรุ่งนี้
ชิวยู่ฉินโทรหาญาติมิตรทีละคน บอกทุกคนว่าลูกชายจะแต่งงานวันพรุ่งนี้ เชิญให้มาร่วมกินเลี้ยงและรับความเป็นสิริมงคล
ส่วนหยันลี่กลับไปจัดวางเฟอร์นิเจอร์ในห้อง ห้องที่เคยว่างเปล่าพลันเต็มไปด้วยข้าวของ บรรยากาศอบอุ่นผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
ดึกสงัดแล้ว
หยันลี่นอนอยู่บนเตียง แต่กลับหลับไม่ลงอยู่พักใหญ่
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเขาก็หลับสนิท
หยันลี่ฝันอีกครั้ง หลังจากไม่ได้ฝันมานาน
ริมแม่น้ำ ริมฝีปากอิ่มสีชมพูของสือเซี่ยเผยอเล็กน้อย ค่อย ๆ กัดกินไอศกรีมแท่งทีละคำ
ขาเรียวแกว่งไปมาอยู่กลางอากาศ เมื่อถูกแสงแดดส่องก็ขาวผ่องเป็นประกาย
คราวนี้สายตาของเขาไม่ได้เบือนหนีเหมือนตอนกลางวัน กลับจ้องมองเธอไม่วางตา ราวกับถูกตรึงไว้
วินาทีต่อมา ขาเรียวได้สัดส่วนคู่นั้นกลับถูกเขาคว้าไว้ในมือ
สัมผัสเนียนนุ่มลื่นมือ เหตุผลบอกเขาว่าทำแบบนี้ไม่ถูก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ขยับตัวไม่ได้