“เอ๊ะแม่เจ้า! ทำไมเสื้อผ้าตัวนี้ถึงขาดเป็นรูใหญ่ขนาดนี้ล่ะ!”
ป้าที่ช่วยถือเสื้อผ้าอยู่พลันลนลานขึ้นมา “ตอนฉันถือก็ระวังดีแล้วนะ เหมือนไม่ได้ไปเกี่ยวหรือโดนอะไรเลย……”
สือเซี่ยมองรอยขาดบนเสื้อ แล้วปลอบป้าคนนั้น “อย่าเพิ่งตกใจ ขอบรอยขาดเรียบขนาดนี้ ไม่ได้เกิดจากการเกี่ยวแน่ ๆ มีคนใช้มีดหรือกรรไกรจงใจตัดต่างหาก”
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
“จริงด้วย! ใครใจร้ายขนาดนี้กันนะ?”
“ชั่วช้าจริง ๆ! วันมงคลแต่งงานยังกล้าทำเรื่องเลว ๆ แบบนี้ ต่อไปคลอดลูกก็ให้คลอดออกมาไม่มีรูทวารไปเลย!”
พอสือเซี่ยพูดเช่นนี้ ป้าที่รับผิดชอบถือเสื้อผ้าก็นึกขึ้นได้ “เมื่อกี้ฉันยุ่งจนหัวหมุน ลืมไปว่าต้องเอาเสื้อผ้ามา กว่าจะนึกได้แล้วไปเอาก็ผ่านไปสักหนึ่งหรือสองนาที ในเวลาสั้น ๆ แค่นี้ใครจะ……”
ป้าคนนั้นชะงักไป แล้วก็ไม่ได้พูดต่อ
แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันคาดเดาในใจ บริเวณใกล้ที่พักของสือเซี่ย และเป็นที่ที่ลงมือแล้วไม่ค่อยมีใครเห็น ก็มีแต่คนตระกูลสือเท่านั้น
สือเซี่ยเองก็เดาได้เช่นกัน
แต่ตอนนี้ไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์ ต่อให้แจ้งตำรวจ ก็ทำอะไรคนที่เป็นเพียงผู้ต้องสงสัยไม่ได้
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ได้ก่อน
สือเซี่ยใจเย็น พลิกดูเสื้อผ้าตัวอื่น ๆ ที่เอามา ว่ามีตัวไหนถูกตัดอีกหรือเปล่า
ตรวจดูจนทั่วแล้ว ไม่มีข้อยกเว้น เสื้อผ้าที่พอสวมออกงานได้เหล่านี้ถูกตัดเป็นรูใหญ่หมดทุกตัว
สีหน้าของป้าหวังยิ่งมืดครึ้มขึ้น “นังใจดำ! ฉันจะไปจัดการมัน!”