เมื่อได้ยินคำพูดของหยันลี่ สือเซี่ยก็พลันรู้สึกตัวขึ้นมา
ตัวเธอมีกลิ่นหรือ?
กลิ่นลอยไปถึงหยันลี่เลยหรือ?
สือเซี่ยก้มลงดมตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วพึมพำเสียงเบา “ไม่มีกลิ่นนี่นา...”
เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใช้สบู่ก้อนฟอกตั้งสองรอบ สะอาดเอี่ยมเลยนะ
“หรือในห้องจะมีอะไรเน่าเสีย?” สือเซี่ยลุกพรวดขึ้นมาถามชายหนุ่มตรงข้าม “ไม่ใช่กลิ่นตัวฉันนะ”
พูดแล้วเธอก็รีบร้อนพิสูจน์ตัวเอง ขยับเข้าไปใกล้เขา อยากให้เขาดมให้ชัด ๆ “ไม่ใช่กลิ่นฉันจริง ๆ นะ! ไม่เชื่อก็ลองดมดูสิ”
ดวงตาของหยันลี่ปรับตัวเข้ากับความมืดในห้องได้แล้ว ภาพตรงหน้าจึงปรากฏชัดเจนเป็นพิเศษ
เสื้อผ้าของสือเซี่ยหลวมเล็กน้อย เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยงาม เธอเอียงศีรษะ รวบผมหนานุ่มทั้งหมดไว้หลังใบหู ลำคอเรียวขาวจึงปรากฏตรงหน้าเขาอย่างไร้การป้องกัน
กลิ่นหอมสดชื่นนั้นดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นอีกเล็กน้อย
สมองของหยันลี่ว่างเปล่า เขาถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว แต่ลืมไปว่าตัวเองนอนอยู่ริมเตียงอยู่แล้ว พอถอยเช่นนี้ก็ดูท่าจะหงายหลังตกลงไป
สือเซี่ยเองก็ตกใจไม่แพ้กัน มือขยับเร็วกว่าความคิด เธอยื่นมือไปหาชายหนุ่มก่อน หวังจะดึงเขาไว้
ทันทีที่มือของเธอสัมผัสหยันลี่ สือเซี่ยก็รู้เลยว่าแย่แล้ว
หยันลี่ตัวสูงขนาดนั้น แถมยังร่างกำยำขนาดนั้น เธอจะดึงเขาไว้ได้อย่างไร?
เป็นอย่างที่คิด นอกจากสือเซี่ยจะดึงหยันลี่กลับมาไม่ได้แล้ว ตัวเธอเองยังถูกเขาลากตกเตียงไปด้วย