สือเซี่ยหัวเราะเยาะ “โอ๊ย ไม่เสแสร้งแล้วหรือ? เป็นแม่บ้านมานานจนคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านไปแล้วหรือไง? ฉันทำอาหารเป็นยังไง ต้องให้คุณมาชี้นิ้วสั่งด้วยหรือ?”
ใบหน้างดงามของสือเซี่ยเย็นชา “คุณเป็นใครกันแน่? อย่าลืมสิว่าคุณเป็นคนที่แม่สามีของฉันจ้างมาดูแลคุณย่า ในเมื่อคุณยังแยกแยะสถานะของตัวเองไม่ออก ฉันก็ไม่ถือสาที่จะช่วยเตือนความจำคุณต่อหน้าแม่สามีของฉันสักหน่อย”
“ชิ” สือเซี่ยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดต่อว่า “ถ้าฉันจำไม่ผิด เมื่อวานคุณเกือบถูกไล่ออกแล้วใช่ไหม?”
สิ้นเสียง ซูเสี่ยวเหมย์ก็หน้าแดงก่ำด้วยความอัดอั้น
คำพูดของสือเซี่ยแทงใจดำเธอเข้าอย่างจัง เธอไม่อยากเสียงานดี ๆ แบบนี้ไป แต่ก็ทำใจลดทิฐิไปขอโทษไม่ได้ จึงทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า “คุณย่าไม่ยอมหรอก”
พูดจบ เธอก็เดินหงอย ๆ เข้าครัวไป
สือเซี่ยเป็นคนจำฝังใจ ไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ
พอถึงตอนเย็นที่แม่สามีกลับจากทำงาน เธอจะต้องพูดเรื่องไม่ดีของซูเสี่ยวเหมย์ให้แม่สามีฟังเสียให้มาก ต่อให้ตอนนี้ซูเสี่ยวเหมย์มีคุณย่าคอยปกป้องจนยังออกไปไหนไม่ได้ เธอก็จะไม่ปล่อยให้ซูเสี่ยวเหมย์อยู่อย่างสบายแน่
สือเซี่ยนำแตงกวาไปแช่ในน้ำเย็นก่อน จากนั้นจึงเริ่มจัดการวัตถุดิบ
เธอเริ่มทำอาหารเป็นตั้งแต่เด็ก ทั้งยังรู้จักทบทวนและปรับปรุงฝีมือตัวเองอยู่เสมอ วัตถุดิบแต่ละอย่างต้องจัดการอย่างไร ใช้ไฟแรงแค่ไหน เธอเข้าใจแจ่มแจ้งทุกอย่าง
ไม่นาน หมูพะโล้ซอสแดงที่เคลือบด้วยน้ำซอสสีน้ำตาลแดงกับแตงกวาคลุกเย็นฉ่ำฉ่ำก็เสร็จเรียบร้อย
สือเซี่ยทำเพียงสองอย่าง แต่แต่ละอย่างก็มีปริมาณมากพอสำหรับเธอ หยันลี่ และหยันจิ่นทั้งสามคน
เธอแบ่งอาหารใส่กล่อง กล่องหนึ่งใส่ของเย็น อีกกล่องใส่ของร้อน จากนั้นนำกล่องของเย็นไปวางไว้ในผ้าห่ม เพื่อกันอากาศร้อนด้านนอกและช่วยรักษาอุณหภูมิ