สือเซี่ยวางตะเกียบลงทันที
อาหารที่ซูเสี่ยวเหมย์ทำล้วนทำให้วัตถุดิบเสียเปล่า ถ้าเลือกได้ เธอไม่อยากกินเพิ่มแม้แต่คำเดียว
ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ร้านของแห้งกับห้างค้าปลีกคงยังมีเนื้อและผักสดขายแน่
สือเซี่ยไม่รอช้า หยิบเงินกับตั๋วออกจากห้องแล้วเดินออกจากบ้านทันที
บังเอิญเจอแม่สามี ชิวยู่ฉิน กำลังออกไปทำงานพอดี
“เซี่ยเซี่ย จะไปไหนหรือ” ชิวยู่ฉินถาม
“คุณย่าบอกให้หนูทำกับข้าวกินเอง หนูเลยอยากไปซื้อเนื้อกับผักที่ร้านของแห้งกับห้างค้าปลีกแต่เช้า จะได้ทำกินเองตอนเที่ยงค่ะ” สือเซี่ยตอบอย่างว่าง่าย
เดิมทีชิวยู่ฉินอารมณ์ดีอยู่แล้ว แต่พอได้ยินสือเซี่ยพูดเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง
เซี่ยเซี่ยเป็นลูกสะใภ้ที่เธอได้มาอย่างยากลำบาก ยายแก่รังแกกันแบบนี้ ถ้าทำจนหนีไปจะทำอย่างไร
เธอเป็นคนอ่อนโยน ต่อให้ก่อนหน้านี้ย่าแก่จะหาเรื่องเธอแค่ไหน เธอก็ยังเคารพย่า ไม่ค่อยเคยมีปากเสียงกัน
ปกติย่าแก่จะแกล้งเธอบ้างก็ช่างเถอะ แต่เธอไม่มีวันยอมให้ย่าแก่รังแกลูกสะใภ้ของเธอ!
“ไม่ต้องห่วง แม่จะช่วยเรียกร้องความเป็นธรรมให้! แม่เป็นคนจ่ายเงินจ้างแม่บ้าน จะให้ทำกับข้าวให้ใคร แม่เป็นคนตัดสิน!” ชิวยู่ฉินกล่าว
พูดจบเธอก็ทำท่าจะหันไปเผชิญหน้ากับย่าแก่ในห้องรับแขก แต่สือเซี่ยคว้าแขนเธอไว้ทันที
“แม่คะ รอก่อนค่ะ” สือเซี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยนจนคนเห็นใจอ่อน “หนูรู้ว่าแม่หวังดีกับหนู กลัวหนูเสียเปรียบ แต่ว่า...”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วงามแล้วพูดต่อ “กับข้าวที่ซูเสี่ยวเหมย์ทำไม่อร่อยเลย หนูเองก็ไม่อยากกินอาหารฝีมือเธอค่ะ! ฝีมือทำกับข้าวของหนูดีกว่าเธอตั้งเยอะ!”