“ดีใจสุด ๆ!” สือเซี่ยกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในร้านถ่ายรูปอย่างเบิกบาน
“มาถ่ายรูปหรือครับ?” พนักงานคนหนึ่งถาม “ลงทะเบียนก่อน แล้วค่อยไปต่อแถวครับ”
วันนี้คงเป็นวันดี ๆ คนที่มาถ่ายรูปจึงมีไม่น้อย
“จะถ่ายรูปติดบัตรขนาดสองนิ้ว หรือรูปที่ระลึกขนาดสี่นิ้วครับ?” พนักงานที่รับลงทะเบียนถามตามหน้าที่
“ถ่ายทั้งสองแบบเลยค่ะ!” สือเซี่ยยิ้มตอบ
สือเซี่ยหน้าตาสวย แต่งตัวก็ดูดี พนักงานรับลงทะเบียนเห็นเธอยิ้มแล้วรู้สึกว่าห้องนี้สว่างขึ้นไม่น้อย
“ได้เลยครับ พวกคุณจะเอากี่ใบ?” พนักงานถามต่อ
เรื่องนี้ทั้งสองคนยังไม่ได้ปรึกษากันมาก่อน
สือเซี่ยสะกิดแขนหยันลี่เบา ๆ แล้วกระซิบถาม “ฉันขอเก็บไว้แบบละใบเป็นที่ระลึกได้ไหม?”
เธอกลัวหยันลี่จะคิดว่าเธอเอาเปรียบเขา จึงรีบเสริมว่า “ฉันจ่ายเงินเองก็ได้”
หยันลี่สบตากับแววตาคาดหวังคู่นั้นของสือเซี่ย แล้วก็พูดปฏิเสธไม่ออก
“ไม่ต้องหรอก เงินแค่นี้ฉันจะขาดหรือไง?”
เป็นประโยคคุ้นหูที่ฟังแล้วชวนให้หมั่นไส้อีกแล้ว
หยันลี่บอกพนักงานว่า “แบบละสองใบครับ”
พนักงานบอกว่า “ทั้งหมดสามหยวนหกเจี่ยวครับ นี่ใบรับเงิน เก็บไว้ให้ดีนะครับ อีกสามวันค่อยเอามารับรูป ตอนนี้ไปต่อแถวถ่ายรูปได้เลย”
หยันลี่จ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเดินเข้าไปในร้านเคียงข้างสือเซี่ย
คนต่อแถวมีไม่น้อย แต่ถ่ายกันเร็วมาก ไม่นานก็ถึงคิวของทั้งสองคน
ช่างภาพมองใบรับเงิน แล้วกวาดตามองเครื่องแบบทหารของหยันลี่ “จะเอาไปใช้จดทะเบียนสมรสกับทหารใช่ไหมครับ?”