หยันลี่ยังคิดไม่ออกว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกไม่พอใจ ประตูก็เปิดออก
สือเซี่ยเปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตผ้าดี้หลีสีแดง ชายเสื้อสอดเข้าไปในกระโปรงยาวสีดำ ขับเอวบางของเธอให้ดูคอดกิ่ว
ไม่ใช่ทุกคนจะใส่สีแดงจัดจ้านแบบนี้แล้วดูดี เพราะสีนี้ทำให้ผิวดูคล้ำลงได้ แต่สือเซี่ยกลับยิ่งดูผิวขาวราวหิมะ โดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชน
ทรงผมของเธอก็เปลี่ยนไปด้วย ผมดำหนาถูกมัดรวบไว้ข้างหนึ่งพาดอยู่ด้านหน้าอก ความงามที่ดูเฉียบคมพลันเพิ่มความอ่อนโยนขึ้นมาอีกหลายส่วน
“ไปกันเถอะ” สือเซี่ยยิ้ม เผยลักยิ้มเล็ก ๆ สองข้าง สวยจนชวนให้ใจละลาย
หยันลี่รู้สึกว่าวันนี้อากาศร้อนขึ้นอีกหลายองศา ร้อนเสียจนเขาอึดอัด แม้แต่หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นตามไปด้วย
สือเซี่ยสัมผัสได้อย่างฉับไวว่าใบหน้าของหยันลี่ดูคล้ำลงกว่าตอนก่อนเธอเข้าไปในห้องอยู่ไม่น้อย
แต่ปกติหยันลี่ก็ทำหน้าบึ้งตึงอยู่แล้ว สือเซี่ยจึงไม่ได้ใส่ใจ
เธอเดินตามหลังหยันลี่อย่างว่าง่าย ตั้งใจจะนั่งเบาะหลังของรถ
เธอกลัวว่าถ้าเข้าใกล้หยันลี่มากเกินไป เขาจะทำหน้าบึ้งใส่อีก
สือเซี่ยเพิ่งเปิดประตูรถ ก็เห็นหยันลี่ที่ยืนอยู่ข้างรถเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “นั่งข้างหน้า หรือจะให้ฉันเป็นคนขับ?”
สือเซี่ยปิดประตูเบาะหลัง แล้วถลึงตาใส่หยันลี่อย่างแรง
ใครไปทำให้เขาไม่พอใจอีกล่ะ?
เธอเดินอ้อมรถไปครึ่งรอบ เปิดประตูเบาะข้างคนขับแล้วขึ้นไปนั่ง
กลัวว่าหยันลี่จะไม่เห็นตอนที่เธอถลึงตาใส่เมื่อครู่ พอนั่งประจำที่เรียบร้อย สือเซี่ยก็ถลึงตาใส่เขาอีกครั้งเพื่อแสดงความไม่พอใจ
สือเซี่ยขึ้นรถแล้ว หยันลี่ก็หันมามองเธอ “ฉันคิดว่าเราควรคุยกันให้ชัดเจนสักหน่อย”