พูดจบ สือเซี่ยก็เดินกลับเข้าห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
โจวจี้หลี่เผลอมองตามสายตาของสือเซี่ยไปยังส่วนนั้นของตัวเอง ใบหน้าขาวผ่องอ่อนโยนที่เคยเป็นมาแดงก่ำขึ้นมาทันที
เขามองผิดไปเองหรือเปล่า?
เรื่องที่ส่วนนั้นของเขาไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น เขาไม่เคยบอกใครเลย แม้แต่แม่กับพี่สาวก็ไม่รู้ ไม่เคยมีคนนอกมองออกมาก่อนว่าส่วนนั้นของเขามีปัญหา
เขาต้องมองผิดไปแน่
โจวจี้หลี่กัดฟันแน่น แล้วแอบสาบานกับตัวเองโดยมองไปยังบ้านตระกูลสือ
เขาจะต้องสร้างชื่อให้ได้ แล้วตบหน้าสือเซี่ยให้เจ็บ ๆ เขาจะดีกับสือเป่าเจินให้สุดกำลัง รอวันที่สือเซี่ยต้องเสียใจ!
*
สือเซี่ยกลับเข้าห้องไป นอนลงบนเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ มองเพดานที่ฉาบด้วยดินเหลือง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
ทุกคืนเวลาที่เธอเงยหน้าขึ้นมอง ในที่สุดสิ่งที่เห็นก็ไม่ใช่สถานที่ที่เธออยากหนีไปให้พ้นอยู่ทุกวินาทีอีกแล้ว
ชาตินี้ เธอเป็นอิสระ และมีสุขภาพแข็งแรง
ด้วยความยินดีที่ได้กลับมาเริ่มต้นใหม่ สือเซี่ยจึงผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเห็นโจวจี้หลี่ก่อนนอนหรือเปล่า สือเซี่ยจึงฝันถึงชาติที่แล้ว ในฝัน เธอหันหลังให้โจวจี้หลี่ ทนรับความเจ็บปวดที่ถาโถมมาเป็นระลอก เธอกัดแขนตัวเองอย่างแรง กลัวว่าจะเผลอส่งเสียงร้องออกมา แรงกัดหนักจนลิ้มรสคาวคล้ายสนิมเหล็กได้
หลังจากทุกอย่างจบลง เธอนั่งทรุดอยู่บนเก้าอี้ แม่สามีกับพี่สามีชี้หน้าด่าเธอไม่หยุด
“ทำไมจี้หลี่ของบ้านเราถึงแต่งกับแม่ไก่ไม่ออกไข่อย่างเธอได้นะ!”
“ถ้าปีหน้ายังท้องไม่ได้ ก็รีบเก็บข้าวของไสหัวไป เปิดทางให้คนที่มีลูกได้!”