ทุกคนในห้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“ทำไมขโมยถึงเป็นท่านสือล่ะ?”
หลิวกุ้ยฟางเห็นสามีนอนแผ่อยู่บนพื้น จึงแหวกฝูงชนเข้าไปคุกเข่าลง แล้วถลึงตามองสือเซี่ย “ดูสิว่าแกทำอะไรลงไป!”
ดวงตาของสือเซี่ยแดงก่ำ พอมองเห็นสือจื้อเจี้ยนชัด ๆ เธอก็อุทานออกมา “พ่อเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!”
เสียงของเธอเจือสะอื้น ฟังดูก็รู้ว่าตกใจจนขวัญเสีย “แต่...ทำไมพ่อต้องปีนเข้ามาทางหน้าต่างกลางดึกด้วย? คุ้ยของในห้องฉันตั้งหลายรอบ ยังจะค้นเสื้อผ้าที่ฉันใส่อีก มืดขนาดนั้น ฉันมองหน้าไม่ชัดเลย...”
สือเซี่ยไม่ได้พูดต่อ ซุกหน้าลงกับอกป้าหวัง
ป้าหวังโอบไหล่บอบบางของสือเซี่ยไว้ แล้วโบกมืออย่างฉุนเฉียว “มีธุระสำคัญอะไรถึงต้องแอบเข้ามาตอนกลางดึก? มืดค่ำขนาดนั้น ใครจะรู้ว่าคนที่เข้ามาในห้องเป็นใคร?”
หลิวกุ้ยฟางโกรธจนแทบกระอัก เงินก็เอาคืนมาไม่ได้ สามีก็นอนครางอยู่บนพื้น ทั้งหมดเป็นเพราะเด็กเหลือขอคนนั้น! ตอนนี้ยังร่วมมือกับคนนอกมาสั่งสอนพวกเธออีกหรือ? เธอทนไม่ไหวแล้ว!
“สามีฉันเข้าห้องมาหาของไม่ได้หรือไง? กลางดึกแล้วจะทำไม? สามีฉันเป็นหัวหน้าครอบครัว อยากเข้าตอนไหนก็เข้าตอนนั้น อยากเข้าห้องไหนก็เข้าห้องนั้น!” หลิวกุ้ยฟางเชิดคอเถียง
ป้าหวังเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรม “พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกแล้ว คนเขาว่ากันว่าลูกชายโตแล้วต้องเว้นระยะจากแม่ ลูกสาวโตแล้วต้องเว้นระยะจากพ่อ มีธุระอะไรก็ค่อยค้นหาตอนกลางวันสิ กลางดึกยังปีนหน้าต่างเข้าห้องลูกสาว แล้วยังจะค้นเสื้อผ้าอีก คิดจะทำอะไรกันแน่?”