แต่ประโยคที่หยันลี่พูดต่อมานั้นเบาและเร็วจนสือเซี่ยแทบไม่ได้ยิน
“ว่าไงนะ?” สือเซี่ยเงยหน้าถาม
พอสบตากับสือเซี่ย หยันลี่ก็พูดประโยคนั้นไม่ออกอีกไม่ว่าจะพยายามอย่างไร
เขาเบือนสายตาหนี “ใกล้ถึงแล้ว”
สือเซี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมเธอรู้สึกว่าประโยคที่หยันลี่พูดเมื่อครู่นี้ยาวกว่าสามคำนี้นะ
บางทีอาจเป็นเพราะรถสั่นสะเทือนเมื่อครู่ เธอเลยฟังผิดไป
สือเซี่ยไม่ติดใจเรื่องนี้อีก เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
คนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่หน้าบ้านสองชั้นหลังหนึ่ง โบกมือทักทายรถจี๊ปอย่างกระตือรือร้น
“เจ้าสาวมาแล้ว!”
“สวยจริง ๆ!”
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของทุกคน สือเซี่ยกับหยันลี่ลงจากรถ
ชิวยู่ฉินกับหยันกั๋วอันยืนอยู่กลางฝูงชน มองเด็กทั้งสองตรงหน้าแล้วยิ้มอย่างยินดี
ปัญหาใหญ่เรื่องแต่งงานของลูกชายคนเล็ก ในที่สุดก็ได้รับการแก้ไข ความกังวลใจอย่างหนึ่งของพวกเขาก็คลี่คลายลงเสียที
“สือเซี่ย นี่พ่อกับแม่ครับ”
พูดจบ หยันลี่กลับรู้สึกหน้าเห่อร้อนขึ้นมา
พ่อแม่ของเขากำลังจะกลายเป็นพ่อแม่ของสือเซี่ยด้วย แม้เขากับสือเซี่ยจะแต่งงานกันหลอก ๆ แต่ความรู้สึกนี้ก็ช่างแปลกใหม่อยู่บ้าง
สือเซี่ยไม่เคอะเขินแม้แต่น้อย เธอยิ้มบาง ๆ เผยลักยิ้มสวยงามสองข้างที่มุมปาก แล้วกล่าวทักทาย “สวัสดีค่ะพ่อ สวัสดีค่ะแม่”
“อื้ม!” ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน
ชิวยู่ฉินมองสำรวจสือเซี่ย ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ เด็กคนนี้ไม่เพียงหน้าตาดี นิสัยยังสง่างามเปิดเผย ไม่น่าแปลกใจที่ลูกชายคนเล็กซึ่งตาถึงจะชอบเธอ
“เด็กดี เข้าบ้านกันเร็ว” ชิวยู่ฉินจับมือสือเซี่ยอย่างสนิทสนม ตั้งใจจะพาเธอเข้าไปในบ้าน
แต่ทันทีที่จับมือเด็กคนนี้ การเคลื่อนไหวของเธอก็ชะงักไป