หยันลี่รู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ได้ฉลาดขึ้นมาเสียเปล่าจริง ๆ เก่งไม่เบาเลย
ทั้งรักษามารยาทของผู้น้อยไว้ได้ ทั้งยังทำให้คุณย่าหาคำพูดมาโต้ไม่ได้
เขายื่นมือไปรับถ้วยชาจากมือสือเซี่ย ถ้วยชามีขนาดเล็ก ปลายนิ้วใหญ่แข็งแรงของเขาจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสัมผัสกับนิ้วเรียวขาวของเธอ
หยันลี่รู้สึกหัวใจเต้นวูบ รีบรับถ้วยมาแล้วทำเป็นไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะยกชาดื่มรวดเดียวหมดถ้วย
แต่ไม่รู้ว่าชานั่นมีอะไรผิดปกติ ถึงได้ดื่มหมดไปทั้งถ้วยแล้วยังไม่หายกระหาย
ชิวยู่ฉินพยายามกดมุมปากไว้ กลัวว่าจะเผลอหัวเราะออกมา
ลูกสะใภ้คนนี้ของเธอไม่เพียงสวยน่ารักและรู้ความ ยังฉลาดอีกด้วย
พอเห็นท่าทางของหญิงชราที่ถูกสือเซี่ยโต้กลับจนโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร เธอก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง
นึกถึงตอนที่เธอแต่งเข้าตระกูลเยียน หญิงชราก็หาเรื่องกลั่นแกล้งเธอในวันแต่งงานเหมือนกัน แต่ตอนสาว ๆ เธอไม่มีฝีมืออย่างลูกสะใภ้คนนี้ สุดท้ายหยันกั๋วอันต้องออกหน้าปกป้อง เธอถึงรอดพ้นมาได้
“ฉันเหนื่อยแล้ว เสี่ยวเหมย์ พยุงฉันกลับห้องไปพักหน่อย” สีหน้าหญิงชราไม่ค่อยดี แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะจะปล่อยให้ตระกูลเยียนถูกคนอื่นครหาเพราะเรื่องของเธอไม่ได้จริง ๆ
“ค่ะ คุณย่า” ซูเสี่ยวเหมย์เหลือบมองสือเซี่ย สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น
ดูท่าเธอจะเจอคนเก่งเข้าให้แล้ว รับมือยากเสียด้วย จะประมาทไม่ได้
พิธีแต่งงานดำเนินต่อไปตามปกติ สือเซี่ยกับหยันลี่ถือหนังสือสำนวนของประธานคนละเล่ม แล้วอ่านคำปฏิญาณต่อหน้าภาพประธาน
เมื่ออ่านจบ งานแต่งงานจึงนับว่าเสร็จสิ้นอย่างเป็นทางการ