ลงจากรถ เฮ่อถิงจือรีบเรียกแท็กซี่ข้างทางได้อย่างรวดเร็ว
แต่เพราะหิมะตก ถนนลื่น และเวลาก็สาย คนขับไม่ยอมเข้าไปในภูเขาในเวลานี้
เฮ่อถิงจือไม่พูดพล่ามทำอะไรเที่ยว ตรงไปที่คิวอาร์โค้ด สแกนโอนเงินหนึ่งหมื่นให้เขาไปทันที คนขับเงียบกริบ ยอมขับรถเข้าไปในภูเขาอย่างเต็มใจ
หิมะยิ่งตกหนักขึ้น ทางยากลำบาก คนขับใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงลานสกี
ในเวลาหนึ่งชั่วโมงนี้ เวินรั่วไม่ได้รอเฉย ๆ เธอเดาว่ากู้จินเหยียนคงไม่มาแล้ว แต่ตอนนี้เธอก็ออกไปไม่ได้ เธอจึงต้องวางแผนหาที่พักสำหรับคืนนี้
เมื่อเฮ่อถิงจือมาถึง เวินรั่วกำลังวุ่นวายเตรียมกางเต็นท์ชั่วคราว เธอเก็บทุกอย่างที่พอใช้ได้มารวมกัน ท่ามกลางลมหนาว แก้มของเธอแดงก่ำไปด้วยความหนาว ร่างกายสั่นเทิ้ม แต่ยังคงขนของไปมาอยู่ไม่หยุด
เฮ่อถิงจือเรียกเธอแต่ไกลว่า “เวินรั่ว”
เวินรั่วจึงหยุดมือ หันกลับไปเห็นร่างและไฟหน้ารถไม่ไกลนัก ใบหน้าเผยความดีใจทันที คิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่มาช่วยแล้ว แต่พอเห็นชัดว่าเป็นเฮ่อถิงจือ ก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา
เฮ่อถิงจือคิดว่าเธอผิดหวังที่คนที่มาไม่ใช่กู้จินเหยียน เพราะตอนนั้นเธอชอบกู้จินเหยียนมากแค่ไหน เขาเห็นมาตลอด จึงปลอบเธอว่า “จินเหยียนให้ฉันมา เขายังมีธุระอื่น”