ไม่นานเฮ่อถิงจือก็กลับมาเช่นกัน
คนอื่น ๆ ไม่เห็นเขาอยู่พักหนึ่ง จึงถามว่าไปทำอะไรมาหรือเปล่า
เฮ่อถิงจือไม่ได้อธิบายละเอียด แค่ตอบสั้น ๆ ว่า "มีธุระ"
กู้จินเหยียนกำลังป้อนอาหารให้กู้จื่ออัน ลู่เหยียนและฉินซือหมิงต่างก็ก้มหน้ามองโทรศัพท์ ประกอบกับปกติเขาพูดน้อยอยู่แล้ว ทุกคนจึงไม่ค่อยสนใจคำตอบของเขาเท่าไรนัก เว้นแต่กู้อวี่เว่ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน แฝงด้วยความขุ่นเคือง ตั้งแต่เฮ่อถิงจือเดินเข้ามา เธอก็หน้านิ่วคิ้วขมวดตลอด
แต่เธอก็กลัวคนอื่นจะสังเกตเห็น จึงไม่กล้าแสดงออกมากเกินไป ทำได้แค่ตอนที่เฮ่อถิงจือเดินผ่านข้าง ๆ เธอเท่านั้นที่เรียกรั้งเขาไว้: "พี่ถิงจือ วันนี้พี่ดูการแข่งสกีของหนูไหม?"
"ดูแล้ว" เฮ่อถิงจือก้มหน้าจัดเสื้อผ้า ไม่มองเธอ
"แล้วพี่คิดว่าหนูเล่นดีไหม?"
"เธอก็ได้แชมป์ไม่ใช่หรือไง?" เฮ่อถิงจือย้อนถามเธอ
กู้อวี่เว่ยรู้สึกจุก ใบหน้ายิ่งไม่สู้ดี
แม้คำถามของเธอเขาจะตอบทั้งหมด แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใส่ใจ เหมือนทำตามหน้าที่ ไม่มีอารมณ์ใด ๆ ในคำตอบ ล้วนเป็นการปัด ๆ ไป
ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเป็นแบบนี้กับเธอเสมอ เป็นคนที่เย็นชาที่สุดในสี่คนที่มีต่อกู้อวี่เว่ย นึกถึงตอนที่เขาแสดงความอดทนกับเวินรั่วเมื่อไม่นานมานี้ กู้อวี่เว่ยก็กัดฟันด้วยความโกรธ
เธอถามต่อ: "งั้นหนูได้แชมป์ พี่ดีใจไหม?"
"ฉันจะดีใจหรือไม่ดีใจมันสำคัญอะไร สิ่งสำคัญคือเธอดีใจก็พอ"
คราวนี้เฮ่อถิงจือตรงไปตรงมายิ่งขึ้น พอพูดจบก็เดินจากไปทันที ปล่อยให้กู้อวี่เว่ยยืนอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง