เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เวินรั่วรู้สึกทั้งน่าขันและน่าเศร้า
จริงอยู่ว่า ถ้าคนๆ หนึ่งไม่แคร์เธอจริงๆ เรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เธอเจอ ในสายตาของเขาก็แค่เรื่องโกหกและการแสดงเท่านั้นแหละ
“ที่ควรพูดฉันก็พูดหมดแล้ว ฉันไม่ไปแน่นอน อย่าโทรหาฉันอีกเลย”
“นี่นางเองเองพูดเองนะ อย่ามาเสียใจทีหลัง” กู้จินเหยียนข่มขู่เธอ
ได้ยินแบบนั้น เวินรั่วไม่คิดแม้แต่น้อย ไม่แยแสคำข่มขู่ของเขาเลย ตัดสินใจวางสายทันที
หลังจากวางสาย เธอเปิดไลน์หาหมอประจำตัวของเฉียวเหม่ยหลาน สอบถามอาการของแม่เธอในวันนี้ แม้ช่วงนี้เวินรั่วจะไม่ได้ไปโรงพยาบาล แต่ทุกวันเธอก็จะหาเวลาคุยกับหมอเพื่อติดตามอาการ
หมอบอกว่า ตอนนี้อาการของเฉียวเหม่ยหลานทรงตัวมาก ผลการทำคีโมดีมาก รอให้ถึงช่วงที่โรคทุเลาลงอย่างสมบูรณ์ครั้งแรก ก็สามารถพิจารณาปลูกถ่ายไขกระดูกได้ ตอนนั้นผลลัพธ์จะดีที่สุด
เวินรั่วคุยกับหมอเสร็จ ก็คุยกับเฉียวเหม่ยหลานอีกสองสามประโยค เห็นว่าอาการเธอดูดีจริงๆ ก็เลยวางใจ
กินยาแล้ว เวินรั่วก็กินข้าวเล็กน้อย แล้วก็เข้านอนเลย สภาพร่างกายเธอไม่ค่อยดี การพักผ่อนเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการฟื้นฟูพลัง
วันจันทร์ถัดมา เวินรั่วตื่นนอนแล้วเตรียมไปทำงาน เธอฟื้นตัวได้ดีแล้ว นอกเสียจากเสียงยังแหบเล็กน้อย ที่เหลือก็ไม่มีอาการไม่สบายอะไรแล้ว