เวินรั่วหันกลับมามองแล้วก็กลับไปศึกษาท่าทางต่อไป แต่จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำถามขึ้นข้างหู: "เล่นสกีครั้งแรกเหรอ?"
จากนั้น เฮ่อถิงจือก็เดินเข้ามาหาเธอสองก้าว
อันที่จริงเวินรั่วกับเขาไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ตรงกันข้าม หลายครั้งที่เธอถูกคนกลั่นแกล้ง เขาก็เป็นคนช่วยเหลือเธอ เธอจึงไม่ได้เกลียดเขา แต่แค่รู้สึกเก้งก้างนิดหน่อย เพราะยังไงเขาก็เป็นเพื่อนของกู้จินเหยียน
"อืม"
ตอบไปอย่างส่งเดช เวินรั่วก็คิดจะเดินจากไป แต่ในจังหวะที่กำลังจะหันหลัง ก็ได้ยินเสียงเฮ่อถิงจือพูดขึ้นอีกครั้ง: "ฉันสอนให้"
"อะไรนะ?" เวินรั่วมองเขาอย่างสงสัย
"ฉันบอกว่า ฉันสอนเธอเล่นสกีได้" เฮ่อถิงจือพูดย้ำอีกครั้ง และเสริมว่า "ไม่คิดเงิน"
พอได้ยินแบบนี้ เวินรั่วจึงหันกลับมามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ คราวนี้เธอพบว่าเขาดูไม่ได้พูดเล่นเลย สีหน้าเคร่งขรึม ดูจริงจัง ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่สำคัญมากๆ
เฮ่อถิงจือเองก็มีใบหน้าที่ค่อนข้างแข็งกร้าว ยิ่งพูดน้อยเป็นปกติ ยิ่งทำให้คนอื่นเดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่
"ทำไมล่ะ?" เวินรั่วถามตรงๆ
"พวกเราเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยด้วยกันไม่ใช่เหรอ? ช่วยเพื่อนเก่าแค่นี้ คงไม่ถือเป็นอะไรหรอกมั้ง"
จริงด้วย เวินรั่วกับเขาเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยด้วยกันจริงๆ ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขามักจะคลุกคลีกับกู้จินเหยียนอยู่เสมอ ทั้งคู่ถูกขนานนามว่าเป็นดาวเด่นสองคนของมหาวิทยาลัยที แต่ตอนนั้นความสนใจของเวินรั่วล้วนอยู่ที่กู้จินเหยียนแทบจะไม่ได้สังเกตเห็นเขาเลย