"คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" ฉินซือหมิงเดินมาหาเป็นคนแรก แล้วยืนขวางหน้าเวินรั่วไว้
เวินรั่วไม่อยากจะสนใจเขา เธอเตรียมจะเดินเลี่ยงเขาไปตรงๆ แต่ไม่ทันไรเสียงนาฬิกาปลุกบนมือถือก็ดังขึ้น พร้อมกับมีเสียงพูดว่า "วันนี้เป็นวันเกิดของสามี ขอให้เขามีความสุข"
เวินรั่วรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาปิดนาฬิกาปลุก นี่เป็นนาฬิกาปลุกที่เธอเคยตั้งไว้ เพราะก่อนหน้านี้เธอยุ่งมาก กลัวว่าจะลืมวันเกิดของกู้จินเหยียน เลยตั้งนาฬิกาปลุกไว้ ปีนี้พอเธอกลับมาก็ยุ่งกับเรื่องอื่นๆ จนลืมวันเกิดของกู้จินเหยียนไปเลย และก็ลืมยกเลิกด้วย ก็เลยเกิดเรื่องเมื่อกี้ขึ้น
แต่โชคร้ายที่เสียงนี้พวกเขาได้ยินกันไปแล้ว
ฉินซือหมิงมองเธออย่างขบขัน เหมือนกับเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอมาทำไม จึงพูดประชดประชัน "ที่แท้คุณก็มาทำไม่งานวันเกิดของจินเหยียนนี่เอง แต่ว่ามาไม่ทันไร้ประโยชน์หรอกนะ คุณก็เห็นแล้วมีคนฉลองให้เขาแล้ว อวี่เว่ยเธอสวยกว่าคุณ มีระดับกว่า แล้วยังเล่นเปียโนเป็นอีก คุณมีอะไรบ้างล่ะ?"
รอยยิ้มของเขายิ่งลึกขึ้น "เป็นของขวัญทำเองจืดๆ ชิ้นละปี หรือจดหมายรักเขียนด้วยลายมือที่น้ำเน่าน่ะเหรอ? บอกความจริงให้ฟังนะ ทุกปีจินเหยียนรับมาแล้วรำคาญมาก สุดท้ายก็โยนให้พวกเราจัดการ"
ชั่วครู่หนึ่ง เวินรั่วเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
ช่วงปีที่รักกู้จินเหยียนมากที่สุด ของขวัญวันเกิดทุกปีคือสิ่งที่เธอให้ความสำคัญที่สุด ซื้อของขวัญก็กลัวว่าจะไม่สามารถสื่อถึงใจตัวเองได้ ดังนั้นทุกปีเวินรั่วจึงเลือกที่จะเตรียมของด้วยตัวเอง