กู้อวี่เว่ยเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยา นิ้วที่รินไวน์ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความโกรธที่ไม่ปิดบัง เมื่อครู่เธอก็เห็นเวินรั่วแล้ว จริงอยู่ว่าสวยกว่าปกติเล็กน้อย แต่เมื่อเทียบกับเธอแล้ว ยังห่างชั้นกันมาก
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ทนไม่ได้ที่ความสนใจซึ่งควรจะเป็นของเธอถูกแบ่งไป ก่อนหน้านี้คือเฮ่อถิงจือ ตอนนี้ก็คือลู่เหยียน พวกเขาควรจะวนเวียนอยู่รอบตัวเธอเท่านั้น
ส่วนสีหน้าของเฮ่อถิงจือเรียบเฉย มองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
ส่วนกู้จินเหยียนกลับมองเขาอย่างสนใจ สีหน้าเหมือนยิ้มไม่ยิ้ม
ลู่เหยียนรู้สึกอึดอัดที่ถูกมองแบบนั้น แล้วยิ่งรู้สึกว่าคำถามของฉินซือหมิงช่างไร้สาระสิ้นดี จึงอดด่าไม่ได้: "แกพูดอะไรของแกวะ? เริ่มเพ้อเจ้อแล้ว"
ฉินซือหมิงยกมือทั้งสองข้างขึ้น หมายความว่าเขาไม่มีเจตนาร้าย เพียงแต่เล็งเป้าไปที่เวินรั่วเท่านั้น ในสายตาของเขา เวินรั่วเป็นเพียงตัวแทนของคนที่ล้อเล่นได้ตามอำเภอใจ เรื่องอะไรเขาก็อยากลองไปหมด แค่เพื่อความสนุก ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น
ลู่เหยียนไม่สนใจเขาอีก เดินเลี่ยงเขาไปนั่งข้างๆ กู้จินเหยียน ยกแก้วขึ้น: "ไม่ต้องไปใส่ใจคำพูดเขา เขาเป็นแบบนี้มาตลอด ปากไม่มีหูรูด"
กู้จินเหยียนยิ้ม ไม่ถือสาอะไร ส่งผลไม้ที่เตรียมไว้ให้กู้อวี่เว่ยก่อนแล้วจึงพูด: "เธอคงส่งผลอะไรถึงฉันไม่ได้หรอก"