เวินรั่วกลับบ้านก็ไม่ได้มีธุระอะไรอื่น แค่จะไปรับถวานถวานต่างหาก
โยวเจียยังจำถวานถวานได้ พอเห็นมันก็คิดจะเข้าไปอุ้ม แต่ไม่ทันคิดว่าเจ้าหมาเหมียวที่ตอนแรกดูเงียบๆ พอเห็นคนใกล้เข้ามากลับเริ่มเห่าหอนอย่างบ้าคลั่ง แล้วตัวก็สั่นเทา หดตัวเป็นก้อนกลม
โยวเจียงงมาก: “มันเป็นอะไรไป?”
“กลัวคน”
“ทำไมล่ะ?”
“ก่อนหน้านี้ถูกทำร้ายอย่างหนัก” เวินรั่วไม่ได้ปิดบัง เล่าให้ฟังถึงสิ่งที่เห็นที่ชุ่ยหูหย่าจวีหลังจากกลับมาอย่างละเอียด
โยวเจียฟังจบก็ด่ากราด: “กู้จินเหยียนกับกู้อวี่เว่ยสองคนนั้นไร้มนุษยธรรมก็ช่างเถอะ ไม่คิดว่าเจ้าหมาเหมียวตัวนี้ก็ไม่ใช่คนอีก”
โยวเจียจะชักดาบไปบุกถึงบ้าน แต่เวินรั่วห้ามไว้ เรื่องมันวุ่นวายและเหนื่อยใจ เธอเพิ่งเจอโยวเจียได้ไม่นาน ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาร่วมวุ่นวายด้วย
พอได้ยินแบบนั้น โยวเจียก็ไม่ยืนกรานอีก เก็บข้าวของของถวานถวานให้เรียบร้อย แล้วทั้งสองก็ออกมาโดยตรง
จากบ้านเวินรั่วถึงหมู่บ้านที่โยวเจียอยู่ จริงๆ ระยะทางไม่ไกล แต่ความรู้สึกที่ได้กลับต่างกันลิบลับ เงียบสงบ สง่างาม เต็มไปด้วยบทกวีและภาพวาด เป็นหมู่บ้านวิลล่าที่มีชื่อเสียงของท้องถิ่น
อันที่จริงชาติกำเนิดของโยวเจียดีมาก เป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลโยวแห่งเป่ยเฉิง ครอบครัวทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ถึงจะเทียบกับกลุ่มกู้ในระดับนั้นไม่ได้ แต่ก็ติดอันดับในวงการสังคมชั้นสูงของเป่ยเฉิงได้
แต่กลับเป็นว่าเธอไม่มีความสนใจที่จะสืบทอดกิจการครอบครัวเลย คลั่งไคล้ในวิชากฎหมาย เรื่องนี้ทำให้เธอไม่ลงรอยกับครอบครัวอย่างมาก ดังนั้นหลายปีมานี้เธอจึงไม่ค่อยติดต่อกับทางบ้าน อยู่คนเดียวข้างนอก