กู้จินเหยียน! ต้องเป็นเขาแน่ ๆ!
เขาคงแค้นที่เวินรั่วตีกู้จื่ออัน จึงคิดแก้แค้นแบบนี้!
ตอนที่เขาพูดคำเหล่านั้น เวินรั่วก็เตรียมใจไว้แล้ว จะมาอย่างไรก็รับมือให้ได้ เธอไม่กลัวเขา
เวินรั่วแค่ไม่คิดว่าเขาจะไร้ยางอายถึงขนาดนี้ ลงมือกับแม่ของเธอ
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา รีบโทรหาหมายเลขของกู้จินเหยียน ไม่คิดว่าเสียงเรียกไม่กี่ครั้งก็ถูกตัดสาย โทรอีกทีกลับปิดเครื่องไปแล้ว
เวินรั่วหมดหนทาง หมอก็เร่งเรื่องย้ายโรงพยาบาลไม่หยุด ในใจร้อนรน ก็นึกถึงเงินห้าแสนที่อยู่ในบัตรกับที่คุณเฉินเคยพูดถึงเรื่องจัดหาทรัพยากรให้ ก็กัดฟันโทรออกไปตรง ๆ
แทบจะในวินาทีที่โทรออก สายก็รับทันที เร็วจนเวินรั่วยังคิดไม่ทันว่าจะเปิดปากพูดอะไร
ฝ่ายคุณเฉินพูดขึ้นก่อน: "คุณเวิน มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
"คุณสะดวกไหม?" เวินรั่วไตร่ตรองว่าจะพูดอย่างไร
"ได้สิ มีอะไรก็พูดได้เต็มที่" คุณเฉินตอบตรง ๆ
เวินรั่วไม่ลังเลอีกต่อไป: "ฉันอยากปรึกษาคุณสักหน่อย ไม่ทราบว่าคุณมีทรัพยากรทางการแพทย์ในเป่ยเฉิงที่คุ้นเคยไหม?"
ถึงขั้นนี้แล้ว เธอไม่มีอะไรต้องปิดบัง: "แม่ฉันเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลัน โรงพยาบาลปัจจุบันให้ย้าย แต่สถานการณ์ฉุกเฉิน ฉันหาที่เหมาะสมไม่ได้ในเวลาอันสั้น คิดหาทางออกไม่ได้จริง ๆ เลยต้องรบกวนคุณ แต่ถ้าคุณไม่สะดวก ก็ถือว่าฉันมารบกวน ฉันจะหาทางอื่นเอง"