เวินรั่วไม่มีโต๊ะทำงานประจำที่นี่ แต่โชคดีที่มีที่นั่งว่างเยอะ เธอเลือกที่นั่งหนึ่งแล้วเริ่มทำงาน
แม้จะยื่นใบลาออกไปแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในตำแหน่งนี้ เธอยังมีงานอีกมากที่ต้องจัดการ ทีมโปรเจกต์ก่างเฉิงนางเองสร้างและฝึกฝนมาด้วยตัวเอง เธอมีความผูกพันกับทุกคนมาก ดังนั้นแม้จะต้องจากไป เธอก็อยากจะช่วยพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากลา
สี่ชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในระหว่างนั้น นอกจากส่งข้อความหากู้จินเหยียน ถามว่าจะไปหาเขาเมื่อไหร่แล้ว เวลาที่เหลือเธอทุ่มเทให้กับงานทั้งหมด
เที่ยงตรง เพื่อนร่วมงานหลายคนไปกินข้าวแล้ว เวินรั่วมองดูวีแชต ก็ยังไม่มีการตอบกลับจากกู้จินเหยียน เธอปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมจะไปกินข้าวเหมือนกัน
เพิ่งลงจากอาคาร ก็เห็นเงาของกู้จินเหยียนอยู่ไม่ไกล เขากำลังลงมาจากรถ ด้านหลังมีกู้อวี่เว่ยและคนอื่นๆ อีกหลายคน
คนเหล่านั้นเวินรั่วก็รู้จัก ล้วนเป็นเพื่อนของกู้จินเหยียน เคยรังแกเธอไม่น้อย เธอไม่ชอบพวกเขาเลย
เวินรั่วไม่อยากเจอพวกเขา กำลังจะเดินหนี แต่จู่ๆ ก็มีคนตะโกนเรียกเธอเสียงดัง "เวินรั่ว"
เวินรั่วขมวดคิ้ว ไม่คิดจะสนใจ แต่ยังไม่ทันจะเดินจากไป คนนั้นกลับวิ่งเข้ามาหาเธอ
"เป็นเธอจริงๆ ด้วยเหรอ? ฉันนึกว่าตัวเองตาเปล่งไปซะอีก เธออ้วนขึ้นเป็นอย่างนี้ได้ยังไง?" คนที่พูดคือฉินซือหมิง ตั้งแต่วัยเด็กคลุกคลีกับกู้จินเหยียน ครอบครัวทำธุรกิจเฟอร์นิเจอร์ แม้จะเทียบตระกูลกู้ไม่ได้ แต่ก็พอจะเข้าวงการของพวกเขาได้
เวินรั่วขี้เกียจสนใจเขา แต่ก่อนเพื่อเอาใจกู้จินเหยียน เธอจึงเอาใจคนรอบข้างเขาไปด้วย ไม่ว่าพวกเขาจะพูดจาหยาบคายแค่ไหน ทำอะไรเกินกว่าเหตุแค่ไหน เธอก็ยิ้มรับไว้ทั้งหมด แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอตั้งใจจะหย่ากับกู้จินเหยียน จะไปสนใจคนอื่นทำไม