กู้จินเหยียนทำงานเสร็จทั้งวัน ตั้งใจไปกินอาหารค่ำใต้แสงเทียนกับกู้อวี่เว่ยเป็นพิเศษ ก่อนจะโทรศัพท์มาหาเวินรั่ว ตอนเช้าที่เวินรั่วโทรมา เขาจงใจกดวางสาย เพราะคิดคำนวณเวลาไว้แล้ว ปล่อยให้นางถูกเมินทั้งวัน น่าจะพอให้เห็นชัดสถานการณ์ตอนนี้ได้แล้ว
"คิดถี่ถ้วนแล้วหรือยัง?"
"อะไร?"
น้ำเสียงของเวินรั่วเยือกเย็นมาก ไม่เหมือนตอนก่อนที่เธอจะเอาใจใส่เขาอย่างระมัดระวัง กู้จินเหยียนขมวดคิ้ว
เขาไม่เชื่อว่านิสัยคนเราจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ในเวลาสั้น ๆ และไม่เชื่อว่าความรักที่เวินรั่วมีต่อเขาจะหายไป ดังนั้นเมื่อเจอเวินรั่วแบบนี้ เขาจึงคิดว่าเธอแค่เล่นตัว
"เธอว่าไงล่ะ?" น้ำเสียงเขาเย็นลงอีก
"ฉันไม่รู้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันวางสายนะ" ตอนนี้เวินรั่วยังอยู่ในห้องพักคนไข้ แม้จะมีประตูห้องน้ำกั้นระหว่างเธอกับแม่ แต่ก็กลัวว่าแม่จะได้ยิน จึงลดเสียงลง
"เรื่องขอโทษอานอานไง"
อ๋อ เรื่องนี้
"ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ได้ทำผิด ฉันจะไม่ขอโทษ" เวินรั่วยืนกราน
"ดูเหมือนว่าวันนี้ยังสอนบทเรียนเธอไม่พอ เธออย่าลืมนะ ฉันติดต่อโรงพยาบาลแห่งแรกได้ ก็ย่อมติดต่อแห่งที่สองได้" กู้จินเหยียนรู้เรื่องที่แม่ของเวินรั่วย้ายโรงพยาบาลจากโรงพยาบาลแล้ว แต่เขาไม่สนใจรายละเอียด
ฟังแล้วเวินรั่วยิ้มเยาะ เขาเปิดเผยนัก ยอมรับสิ่งที่ตัวเองทำ
เธอไม่มีความคิดที่จะเถียงหรือทะเลาะกับเขาเลย คิดแต่ว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยอย่างไร