"ความซื่อบริสุทธิ์ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร" ลู่เหยียนพูดเสริม "มีจินเหยียนคอยปกป้องเธอ มีพวกเราที่เป็นพี่ชายคอยปกป้องเธอ อวี่เว่ยก็ไม่จำเป็นต้องโต"
ลู่เหยียนปฏิบัติต่อกู้อวี่เว่ยเหมือนน้องสาวแท้ๆ มาโดยตลอด
ตอนนั้นที่มากับแม่ที่บ้านตระกูลลู่ นอกจากเขาแล้ว ยังมีน้องสาวของเขาด้วย ลู่เหยียนตอนนั้นอายุสี่ขวบ ส่วนน้องสาวของเขาอายุแค่หนึ่งขวบ ตอนที่เขาคิดว่าครอบครัวจะได้ใช้ชีวิตปกติตั้งแต่นั้นมา วันหนึ่งแม่ก็บอกเขากะทันหันว่าน้องสาวหายตัวไป
เมื่อได้ยินข่าวนี้ ลู่เหยียนไม่สามารถยอมรับได้เลย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอายุยังน้อย จะร้องไห้หรืออาละวาดก็ไม่มีผล แม่ยืนยันเพียงคำเดียวว่าหายไปแล้ว อย่าคิดถึงเธออีก ใช้ชีวิตของเราให้ดีก็พอ
หลายปีมานี้ ก็เป็นอย่างที่แม่พูด ชีวิตเขาดีมาก หรูหราฟุ่มเฟือย ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว แต่ในใจลู่เหยียนยังรู้สึกว่าขาดอะไรไปอยู่เสมอ
ดังนั้น ตอนที่เขาเห็นกู้อวี่เว่ยครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน เขาจึงรู้สึกสงสารเธอ ดวงตาโต แก้มสีชมพู ทำให้เขานึกถึงตอนที่น้องสาวยังเป็นเด็กได้ในทันที
บางครั้งแม้จะรู้สึกได้ว่ากู้อวี่เว่ยดื้อรั้น แต่ลู่เหยียนก็คิดว่าไม่เป็นไร ผู้หญิงน่ะ ควรถูกตามใจและทะนุถนอม
ถ้าน้องสาวของเขายังอยู่ เขาก็คงจะตามใจเธอแบบนี้เหมือนกัน
หลายคนพูดคุยกับกู้อวี่เว่ยอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พากันเดินไปที่ห้องอาหาร