พอได้ยินแบบนั้น กู้จื่ออันก็รีบซบหน้าลงไปในอ้อมอกของจี้ซูฮวาแล้วร้องไห้เสียงดัง “หนูไม่เอา! ไม่เอา!”
ถ้าให้ผู้หญิงคนนี้เลือกเอง เธอต้องเลือกดูแลตัวเองแน่นอน! ยังไงเธอก็อยากเป็นแม่ของเขามากขนาดนั้น
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาคุยโทรศัพท์กับพ่อ เขาก็เคยได้ยินมาแล้วว่า นางมักถามถึงสภาพของตัวเองอยู่บ่อยๆ บางครั้งยังขอรูปถ่ายของเขาด้วย แม้ว่าทุกครั้งจะถูกพ่อปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แต่เธอก็ไม่ยอมเลิกล้ม
ยิ่งไปกว่านั้นนางยังอ้วนขนาดนี้ น่าเกลียดขนาดนี้ เขาไม่ยอมให้นางมาดูแลตัวเองหรอก ไม่งั้นต่อไปคงไม่มีหน้าไปโรงเรียนอนุบาลแน่ ๆ!ต้องโดนเด็กคนอื่นล้อเลียนอย่างหนักแน่ๆ!
เขาต้องการให้คุณป้าอวี่เว่ยที่สวยมากๆ แบบนี้มาเป็นแม่ของเขา อยากให้อาดูแลเขา!
กู้อวี่เว่ยก็กังวลเหมือนกัน ไม่ว่าจะมองยังไง ในนามแล้วกู้จื่ออันก็เป็นลูกของเวินรั่วนั่นแหละ ถ้าเธออยากเลี้ยงจริงๆ แล้วคุณยายหนุนหลังเต็มที่ ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
เธอแอบดึงแขนเสื้อกู้จินเหยียน
กู้จินเหยียนตบมือเธอเบาๆ เพื่อให้เธออุ่นใจ
ถึงแม้เขาจะรู้ดีว่าเวินรั่วอยากเลี้ยงกู้จื่ออันและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขามาโดยตลอด เพราะเธอมีลูกไม่ได้ การมีลูกถึงจะทำให้เธอสามารถแต่งงานกับเขาต่อไปได้ แต่สิ่งที่เธอคิดไม่สำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือเขาต้องเห็นด้วย
“คุณยาย”
“คุณยาย”
กู้จินเหยียนเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็ถูกอีกเสียงหนึ่งขัดขึ้นมา เป็นเสียงของเวินรั่วนั่นเอง
พอเธอเอ่ยปาก บรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที กู้จื่ออันและกู้อวี่เว่ยแสดงความโกรธเล็กน้อย ราวกับเดาคำตอบของเธอได้แล้ว ส่วนกู้จินเหยียนกลับนั่งท่าเอนๆ ราวกับเตรียมรับคำตอบต่อไปของเธอไว้แล้ว