คำสองคำที่ส่งมาโดยไม่มีเหตุผล เวินรั่วมองไม่เข้าใจเลย และเธอก็ไม่อยากคิดให้มากความ ดูจบก็ลบทิ้งทันที
ห้านาทีต่อมา กู้จินเหยียนติดต่อเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นการโทรศัพท์
เขาพูดขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "ไม่เห็นข้อความในวีแชตที่ฉันส่งไปหรือไง?"
เวินรั่วไม่อยากทะเลาะกับเขา: "เห็นแล้ว"
"เห็นแล้วไม่ตอบ?"
"ที่อยู่ไหน?"
"เธอคิดว่าที่ไหนล่ะ? เมื่อวานไม่ใช่เธอที่ขอคุณยายหรือไง?"
ที่เขาพูดมาแบบนี้ เวินรั่วถึงได้นึกขึ้นได้ เมื่อวานคุณยายดูเหมือนจะพูดเรื่องให้เธอกับกู้จินเหยียนกลับบ้านด้วยกัน แต่เพราะเธอไม่เต็มใจ เธอเลยไม่เก็บมาใส่ใจ
"ฉันไม่ได้ขอคุณยายเรื่องนั้น และก็ไม่จำเป็นด้วย ไม่ต้องมารับฉัน และฉันก็จะไม่ส่งที่อยู่ให้"
"ยังไง เธอคิดว่าฉันจะไปรับเธอถึงที่งั้นเหรอ?" กู้จินเหยียนจับใจความได้ทันที เขาเริ่มพูดประชด "เธอคิดไปเองได้นะ ฉันจะจัดคนขับรถให้เธอก็พอ"
เวินรั่วไม่อยากเถียงกับเขา: "งั้นก็ไม่ต้องจัดคนขับก็ได้"
"เวินรั่ว เธอทำเกินไปแล้วนะ" กู้จินเหยียนหัวเราะเย็น "การวางมาดก็ต้องมีขีดจำกัดหน่อย อยากให้ฉันไปรับเธอถึงที่ เธอยังไม่มีความสามารถพอ"
เวินรั่วไม่รู้ว่าเขาคิดไปได้ยังไง เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น"
เมื่อก่อนไม่กล้า ต่อไปก็ไม่จำเป็น
ผู้ชายที่แต่งงานกันสามปียังไม่รู้จักที่อยู่บ้านเธอด้วยซ้ำ เธอไม่อยากมีเรื่องเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป
"ตามใจเธอ"
พูดจบ กู้จินเหยียนก็วางสายทันที
เวินรั่วไม่ใส่ใจ ทำอะไรของตัวเองต่อไปอย่างใจเย็น