"คุณยาย ไม่ต้องแล้ว" เวินรั่วปฏิเสธทันที แล้วลาคุณยายกู้ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป ตลอดทางไม่ได้มองกู้จินเหยียนแม้แต่ครั้งเดียว
เมื่อออกมา เธอเตรียมเรียกแท็กซี่ แต่หางตาเหลือบเห็นคนเดินตามมา พอหันไปมองก็พบว่าเป็นกู้จินเหยียน ปลายนิ้วเขาคีบบุหรี่มวนหนึ่งแต่ไม่สูบ ควันลอยคลุ้งทำให้ใบหน้ายิ่งดูคมคาย
เวินรั่วเก็บสายตากลับไปอย่างเฉยเมย แล้วกดแอปเรียกแท็กซี่ต่อ
ไม่คิดว่ากู้จินเหยียนจะเดินเข้ามาหาเธอ: "ขึ้นรถ"
"ไม่ต้อง"
เวินรั่วเปลี่ยนทิศทาง แล้วเรียกแท็กซี่ต่อ แต่ก็ไม่มีคนรับงานเลยสักที
คฤหาสน์เก่าตระกูลกู้อยู่ไกลจากตัวเมือง ตอนขามาก็ยังพอมีคนรับงานเพราะเพิ่มเงิน แต่ตอนนี้แม้จะเพิ่มเงินเท่าไรก็ไม่มีคนรับ แถวๆ นั้นแทบไม่มีรถผ่านเลย
"เมื่อกี้ไม่ใช่ยังเรียกร้องให้ฉันไปรับอยู่หรือไง?" กู้จินเหยียนหัวเราะเย็นชากะทันหัน "เวินรั่ว เล่นตัวบ่อยเกินไปก็ไม่มีความหมาย"
เวินรั่วไม่สนใจคำพูดเขา พอดีกับที่แอปแสดงว่ามีคนรับงาน เธอกำลังจะรับสาย แต่เพียงชั่ววินาทีถัดมา มือถือก็ถูกกู้จินเหยียนคว้าไป กดวางสาย กดปิดเครื่อง ราบรื่นเป็นอย่างยิ่ง
เขาชอบทำแบบนี้กับเธอเป็นประจำ บางทีก็ปิดคอมพิวเตอร์เธอกะทันหัน บางทีก็ขัดจังหวะการโทรศัพท์ของเธอ หนักกว่านั้นคือตอนที่เวินรั่วประชุมอยู่กลางคัน ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเขา