เป็นกู้อวี่เว่ย
เธอห้ามเฉินจู้ไว้ แล้วถามเขาอย่างใจเย็นและอดทนว่าเกิดอะไรขึ้น
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก คนรอบข้างก็พากันรุมเข้าไป ต่างคนต่างเล่าเหตุการณ์ให้ฟังอย่างชุลมุน
เวินรั่วนึกว่าพวกนางคงไม่มีคำพูดดีๆ เกี่ยวกับเธอ เพราะหลายครั้งที่สายตาทุกคนมองมาทางเธอ เต็มไปด้วยความโกรธปนความรังเกียจอย่างชัดเจน
หลังจากฟังจบ กู้อวี่เว่ยปลอบเฉินจู้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "คุณอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ฉันจะไปถามจินเหยียนก่อน เขาไม่ใช่คนไร้เหตุผล ตรงกลางต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่นอน"
พอได้ยินกู้อวี่เว่ยพูด ทุกคนก็เริ่มช่วยกันปลอบเฉินจู้: "ใช่แล้ว นายอย่าเพิ่งร้องไห้ ดีเจียนกู้พูดจะไปช่วยถามให้แล้ว ไม่ต้องห่วง ต้องไม่มีปัญหาแน่ๆ ก็ดีเจียนกู้กับประธานกู้สนิทกันขนาดนั้น ถ้าเธอออกหน้า เรื่องต้องแก้ได้แน่นอน"
"จริงเหรอ?" เฉินจู้ดีใจมาก รีบเช็ดน้ำตา เพราะเขาอยู่ข้างประธานกู้มาหลายปี รู้ดีว่าประธานกู้โปรดปรานดีเจียนกู้แค่ไหน เรื่องอะไรก็ตาม ถ้าเธอเอ่ยปาก ต้องสำเร็จได้เสมอ
เขาจับแขนเสื้อกู้อวี่เว่ย เกือบจะคุกเข่าให้เธอแล้ว: "ถ้าคุณยอมช่วยผมไปถามเรื่องนี้จริงๆ ผมจะขอบคุณคุณไปตลอดชีวิต"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก" กู้อวี่เว่ยยิ้มบางๆ แผ่รัศมีความสง่างามอ่อนโยน "ฉันแค่ไปช่วยถามให้เท่านั้น ผลจะออกมายังไง ต้องดูว่าจินเหยียนจะตัดสินใจยังไง"
"คุณยอมไปถามให้ก็ดีมากแล้ว"
ตอนนี้กู้อวี่เว่ยในสายตาเขาเหมือนพระโพธิ์มีชีวิต