"คุณพูดอะไรนะ?"
"ฉันบอกว่า ฉันรู้แล้วว่ากู้จื่ออันเป็นใคร เขาก็คือลูกของเธอกับกู้อวี่เว่ย ไม่ใช่เด็กที่รับเลี้ยงมาอย่างที่บอก" เวินรั่วมองเขานิ่ง ๆ แล้วพูดย้ำอีกครั้งทีละคำ ๆ
การพูดคำเหล่านี้ออกมา เธอต้องรวบรวมความกล้าเอาไว้มากทีเดียว ถึงแม้ว่าเธอจะคิดใช้เรื่องนี้ข่มขู่กู้จินเหยียน แต่มันก็ไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรกับเธอเลย ไม่ต่างอะไรกับการควักหัวใจออกมาให้เขาดู
เมื่อพูดจบ บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ก็เงียบลง เวินรั่วรอคอยปฏิกิริยาต่อไปของเขา
ก่อนที่จะเข้ามา เธอก็เคยคาดเดาไว้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ตกใจ? รู้สึกผิด? หรือโกรธจนหน้าแดง? เพราะความลับใหญ่ขนาดนี้ถูกเปิดโปง ย่อมต้องมีปฏิกิริยาบางอย่างเกิดขึ้นบ้าง
แต่ในตอนนี้ เมื่อสบตากับกู้จินเหยียน เวินรั่วกลับพบว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย มีแต่ความเย็นชาสิ้นดี
มันไม่ควรเป็นแบบนี้
กู้จินเหยียนมองเธออย่างเฉยเมย แล้วก็หัวเราะเย็นขึ้นมาทันใด: "งั้น สิ่งที่เธอทำมาหลายวันนี้ ก็เพราะเรื่องนี้งั้นสิ ที่เธอหาเรื่องฉัน?"
เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้รู้สึกผิด มีแต่ความพอใจที่มองทะลุความคิดของเวินรั่วได้ มองลงมายังเธออย่างหยิ่งผยองและเย่อหยิ่ง
"หาเรื่อง?"
"กลับไปเป่ยเฉิง ตีอานอาน แล้วยังทำหน้าไม่พอใจต่อหน้าคุณยาย" กู้จินเหยียนพูดออกมาทีละข้อ "ก็เพราะเรื่องนี้ทั้งหมด?"
เป็นเพราะเรื่องนี้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องนี้ทั้งหมด
แต่ตอนนี้เวินรั่วไม่อยากจะเถียงกับเขามากความ: "แล้วถ้าเป็นแบบนั้นล่ะ?"