จริงดังคาด วินาทีถัดมา เธอเห็นประตูห้องทำงานด้านหลังถูกผลักเปิดออก ร่างของกู้จินเหยียนพุ่งเข้ามา
“อวี่เว่ย เป็นอะไรไป?” เขากอดกู้อวี่เว่ยไว้แน่น ใช้ร่างกายทั้งหมดปกป้องเธอไว้
กู้อวี่เว่ยไม่ตอบ เพียงสะอื้นเบา ๆ ในอ้อมกอดของเขา
จากนั้น กู้จินเหยียนหันมามองเวินรั่ว ดวงตาคมกริบเย็นเยียบราวกับอยากจะฆ่าเธอให้ตายตอนนี้ “เธอผลักเธอใช่ไหม?”
เวินรั่วเองก็งงไปชั่วขณะ เธอไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ รีบโต้กลับโดยสัญชาตญาณ “ฉันไม่ได้ทำ เธอต่างหาก...”
“หุบปาก!” กู้จินเหยียนไม่รอให้เธอพูดจบด้วยซ้ำ “ฉันเห็นกับตาทั้งหมด ยังจะแก้ตัวอีกหรือ?”
“ใช่ พวกเราก็เห็นหมด เธอผลักคุณกู้หัวหน้าแผนก!”
เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น เวินรั่วถึงได้สังเกตเห็นว่าข้างหลังกู้จินเหยียนมีคนยืนอยู่เป็นกลุ่มใหญ่ ทุกคนจ้องเธอด้วยความโกรธแค้น ราวกับเธอทำความชั่วร้ายอันใดลงไป
แม้แต่ผู้ช่วยเฉินที่เพิ่งอยู่ตรงนั้นก็ยืนปนอยู่ในฝูงชน
เห็นท่าทีเช่นนี้ เวินรั่วก็รู้ดีว่า จะอธิบายหรือไม่ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป
กู้อวี่เว่ยจงใจเรียกเธอมาด้วยข้ออ้างเรื่องโบนัส จากนั้นก็จงใจยั่วโมโหเธอ แล้วให้คนพากู้จินเหยียนมาตอนจังหวะสำคัญ เพื่อให้เขาได้เห็นฉากใหญ่ที่เธอแสดง
ช่างคิดหาเรื่องได้ลำบากจริง ๆ
“เชื่อหรือไม่ก็ตามเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ได้ทำ” พูดจบ เวินรั่วก็ดันฝูงชนออกไป เดินจากไปทันที