เวินรั่วถูกเธอดึงมา ตัวยังงง ๆ อยู่เลย
ในความทรงจำ เฉียวเหม่ยหลานไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ตอนที่ทะเลาะกับกู้อวี่เว่ยพวกเธอเมื่อกี้ก็ทำให้เวินรั่วตกใจพอแล้ว พอมาเจอเธอด่าใส่หน้าอีก ถ้าเวินรั่วไม่เห็นกับตาเอง คงสงสัยว่าคนคนนี้ยังเป็นแม่เธออยู่หรือเปล่า
“แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม?” หลังจากออกจากร้าน เวินรั่วก็พาเธอไปยังที่ที่มีคนน้อย แล้วรีบตรวจดูเธออย่างละเอียด “เป็นยังไงบ้าง? รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม? หน้ามืดไหม? เจ็บหน้าอกไหม?”
สิ่งเหล่านี้คือรายละเอียดที่หมอบอกให้สังเกตก่อนออกจากโรงพยาบาล
เฉียวเหม่ยหลานไม่พูดอะไร กลับเริ่มร้องไห้ เวินรั่วยิ่งตกใจมากขึ้น: “ไม่สบายมากใช่ไหม? อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวฉันโทรเรียกรถพยาบาล อีกเดี๋ยวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว”
ด้วยความร้อนใจ เวินรั่วเริ่มโทษตัวเอง: “เป็นความผิดฉันเอง ถ้าไม่พาแม่มาที่นี่ก็คงไม่เจอพวกเธอ แม่บอกแล้วว่าไม่อยากมา ฉันยังดึงแม่มา ฉันไม่ดีเอง แมอดทนอีกหน่อยนะ”
“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” เฉียวเหม่ยหลานจับมือเธอ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ “นั่งเป็นเพื่อนแม่สักครู่”
“ไม่ได้ นั่งไม่ได้ ฉันต้องรีบติดต่อโรงพยาบาล”
“รั่วรั่ว แม่ไม่เป็นอะไรจริง ๆ” พูดจบ เฉียวเหม่ยหลานก็หยิบโทรศัพท์ของเธอไป “แม่ไม่รู้สึกไม่สบาย ร่างกายปกติ”