ระหว่างรอพวกเขาต้มน้ำอาบ เหยียนเยว่หยิบวัสดุบางอย่างออกมาจากมิติ แล้วให้เสี่ยวเหิงช่วยทำฉากกั้นแบบง่าย ๆ
ใช้ไม้ท่อนเล็ก ๆ กับหนังสัตว์ มัดเข้าด้วยกันด้วยเชือกหนังสัตว์ แล้วตั้งไว้ตรงหน้าอ่างอาบน้ำอย่างมั่นคง
ต่อไปเวลาอาบน้ำ เธอก็ไม่ต้องหาข้ออ้างไล่พวกเขาออกไปอีก และตัวเธอเองก็จะได้ไม่รู้สึกกระอักกระอ่วน
ท่ามกลางแสงไฟสีเหลืองสลัวที่ไหววูบ ได้ยินเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมดังซ่า
อสูรชายหลายคนนั่งเรียงกันอยู่บนก้อนหินข้างกองไฟ
ทุกคนหันหน้าไปทางเจ้าแม่ประจำกลุ่มที่กำลังอาบน้ำ
พวกเขามองไปอย่างเปิดเผย ไม่มีใครรู้สึกเขินอายแม้แต่น้อย
เพราะมี “ฉากกั้นหนังสัตว์” ตั้งอยู่อย่างมั่นคงไม่ไกลนัก พอดีบังอ่างอาบน้ำใบใหญ่ของสตรีน้อยเอาไว้ได้มิดชิด
นอกจากลายทางแนวตั้งที่ไม่สม่ำเสมอบนหนังสัตว์แล้ว พวกเขาก็มองไม่เห็นอะไรเลย
ซิงหยวนยกมุมปากขึ้น “ที่แท้ฉากกั้นหนังสัตว์ใช้แบบนี้นี่เอง”
ในหัวเล็ก ๆ ของเจ้าแม่ประจำกลุ่มมักมีความคิดแปลก ๆ อยู่เสมอ ช่างฉลาดจริง ๆ
“สตรีในเผ่าต้องเตรียมของแบบนี้เวลาอาบน้ำด้วยหรือ?” ซิงหยวนหันไปถามมั่วเจ๋อ
ในหมู่พวกเขา มีเพียงมั่วเจ๋อที่ใช้ชีวิตอยู่ในเผ่านานที่สุด เขาน่าจะรู้จักวิถีชีวิตของอสูรในเผ่าดีกว่า
มั่วเจ๋อส่ายหน้า “ฉันเป็นอสูรชายโสด ไม่เคยตามจีบสตรีคนไหนในเผ่า แต่แม่ของฉันชอบอาบน้ำอุ่นมากเหมือนกัน”
“แล้วพ่อของนายต้มน้ำอาบให้เธอ ทำฉากกั้นหนังสัตว์ให้ด้วยไหม?”