หลีลอยตัวอยู่บนผิวน้ำ ท่อนบนโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกพาดลงบนตัวปลาอสูรตัวเล็กที่ว่ายผ่านมาอย่างสบาย ๆ
“ลองเดาดูสิ?”
แววตาของเขาสงบนิ่งและจดจ่อ ไม่มีร่องรอยของการหยอกล้อ เพียงมองเธอเงียบ ๆ เช่นนั้น
เหยียนเยว่ผิดหวังเล็กน้อย “ฉันเดาไม่ออกหรอก”
ถ้าเดาออกแล้วจะถามเขาทำไมล่ะ
“นอกจากคุณแล้ว พวกเขาก็มีเหมือนกันหรือเปล่า?”
เหยียนเยว่อยากรู้มากจริง ๆ
ถ้าหลีไม่อยากบอก เธอก็ไปถามมั่วเจ๋อ ซิงหยวน หรือฉือจิ้นได้
ถ้าไม่ใช่เรื่องส่วนตัวเกินไป พวกเขาคงยอมบอกเธอหรอก
ดวงตาคู่นั้นของหลีราวกับมองทะลุทุกสิ่ง
“เข้ามาสิ เดี๋ยวบอกให้”
เหยียนเยว่กินเนื้อย่างไปแล้วสองไม้ ท้องไม่หิวเลยสักนิด
เธอเลื่อนจานใบบัวออกไป ล้างมือด้วยน้ำในแม่น้ำ แล้วใช้หนังสัตว์เช็ดปาก
หลีมองท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอทำความสะอาดอย่างพิถีพิถันแล้วพอใจมาก
รักความสะอาดเหมือนเขาเลย
เมื่อเก็บกวาดเรียบร้อย เหยียนเยว่จึงขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย โน้มตัวไปข้างหน้าแล้วยื่นศีรษะเข้าไปหา
“ว่ามาสิ”
หลีเงียบไม่ตอบ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มไหววูบ ก่อนจะจับจ้องเธอแน่วนิ่ง
เห็นเธอแทบจะรอจนหมดความอดทนแล้ว เขาจึงยกยิ้ม ก่อนคว้ามือเธอมากดแนบอกตัวเอง
“ช่องเก็บของอยู่ตรงนี้ ลองคลำดูให้ดีสิ?”
เหยียนเยว่ถูกดึงจนถลันไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
มือยันไว้ไม่ทัน แก้มจึงชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งของอีกฝ่ายตรง ๆ
สัมผัสตรงจุดที่แตะกันนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ