เมื่อรู้ว่าพวกเขาใช้หินมาดัดแปลงเป็นเครื่องมือ เหยียนเยว่จึงเอ่ยเตือนพวกเขาก่อน
นอกจากหินแล้ว ไม้ก็เอามาทำของได้หลายอย่างเหมือนกัน
อย่างเช่น ชามไม้ แก้วไม้ ถังไม้ กะละมังไม้...
ขอแค่ขัดให้ดี ไม้ก็เบากว่าและใช้งานสะดวกกว่า
เวลาใช้ก็แค่หยิบจับเบา ๆ ไม่วางกระแทก ก็ไม่พังง่าย
ตอนแรกพวกเขาหลายคนไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำพูดนี้
ไม้เปราะจะตาย แค่ตบทีเดียวก็พังแล้ว ใช้ไม่ทนหรอก
แต่พอนึกถึงภาพสตรีน้อยออกแรงยกชามหินใบใหญ่ พวกเขาก็ตัดสินใจทำของชิ้นเล็ก ๆ จากไม้ให้ตามที่นางบอก
เหยียนเยว่คลำดู แก้วไม้ขัดจนเรียบลื่นเป็นพิเศษ ขนาดก็กำลังพอดี
ไม่รู้ว่าพวกเขาใช้ไม้จากต้นอะไร แต่ปลายจมูกยังได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ นุ่มนวลของเนื้อไม้ ไม่ฉุนเลย
“ดีมากเลย ล้างน้ำสักสองสามรอบก็ใช้ได้แล้ว ต่อไปฉันใช้ใบนี้ดื่มน้ำได้ไหม?”
“ได้สิ”
มั่วเจ๋ออยากบอกว่านี่ทำให้นางโดยเฉพาะ
ดีแล้วที่สตรีน้อยชอบ
“ลองคลำของพวกนี้ดูอีกหน่อยสิ มีชิ้นไหนชอบอีกไหม?”
พวกเขาใช้ไม้ชนิดเดียวกันทำชามไม้ด้วย
เพียงแต่ชามไม้ทำออกมาใหญ่ไปหน่อย
เหยียนเยว่ถือชามเทียบกับใบหน้าตัวเอง คร่าว ๆ แล้วใหญ่กว่าใบหน้าของนางไปหนึ่งรอบ