“ไม่...ไม่ต้อง พวกท่านออกไปก็พอ ข้าอาบน้ำเองคนเดียวได้”
มือของเหยียนเยว่เกาะขอบถังไม้แน่นอย่างประหม่า
ไม่ว่าใครจะอยู่ที่นี่ นางก็อาบน้ำอย่างสบายใจไม่ได้ทั้งนั้น
มั่วเจ๋อยิ้มบาง ๆ แล้วผลักอสูรทั้งหมดออกไป “พวกเราจะเฝ้าอยู่ด้านนอกถ้ำ ไม่แอบดูหรอก เยว่เยว่ค่อย ๆ อาบนะ ถ้าต้องการอะไรเมื่อไรก็เรียกพวกเราได้เลย”
“อื้ม”
เหยียนเยว่พยักหน้าขอบคุณอย่างรีบร้อน ดีที่มีมั่วเจ๋ออยู่ด้วย
นางจับขอบถังไว้ ถอดกระโปรงหนังสัตว์กับเสื้อชั้นในออก แล้วค่อย ๆ ก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำอย่างระมัดระวัง
“อืม~”
น้ำอุ่นแผ่คลุมแขนขา ความเหนื่อยล้าพลันสลายไปในพริบตา
แช่น้ำสบายจริง ๆ!
เหยียนเยว่เผลอถอนใจอย่างสุขสบายออกมา
ในเงามืด ร่างหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาพลันชะงักแข็งทื่ออยู่กับที่
อาบน้ำก็อาบไปสิ ทำไมนางต้องส่งเสียงประหลาดแบบนั้นด้วย
ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือ เสียงนั้นทำให้หัวใจเขาปั่นป่วนขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ร่างกายถึงกับเกิดปฏิกิริยาบางอย่างขึ้นโดยควบคุมไม่ได้
หลีจงใจใช้เท้าเขี่ยก้อนหินข้างเท้าเบา ๆ ให้เกิดเสียงดังใส
“ใครน่ะ?”
เหยียนเยว่คว้าหนังสัตว์ที่พาดอยู่ข้างอ่างมาบังตัวตามสัญชาตญาณ