เหยียนเยว่กอดถ้วยหิน ลืมตาลง "เผ่าที่ฉันอยู่ก่อน ทุกคนจะดื่มน้ำต้มสุก ไม่งั้นจะป่วย"
เสี่ยวเหิงเงียบไป
แม้แต่เหล่าอสูรในเผ่า ตั้งแต่เด็กจนถึงสตรี ทุกคนต่างก็ดื่มน้ำจากแม่น้ำ ลำธาร และน้ำพุบนเขา ไม่มีอสูรตัวไหนป่วยเพราะเหตุนี้
แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของนาง เขารู้ว่านางไม่ได้โกหก
ซิงหยวนเคยบอกว่า สตรีที่มีสายเลือดโบราณนั้นพิเศษกว่าสตรีทั่วไปในเผ่า
ดังนั้นวิถีความเป็นอยู่ของเผ่าที่นางเคยอยู่คงจะละเอียดอ่อนกว่า
แค่ไม่คิดว่า แม้แต่น้ำดื่มก็ยังต้องต้มให้เดือด
สตรีดื่มแต่น้ำต้มสุกนั้นลำบากจริงๆ แต่ถ้าสตรีป่วย ยิ่งลำบากกว่า
เสี่ยวเหิงรู้เร็วว่าน้ำหนักเบาไหนสำคัญ "ได้ ต่อไปจะให้น้ำต้มสุกแก่เจ้า"
เสี่ยวเหิงส่งสายตาไปทางหนึ่ง หลีก็ลุกขึ้น
ไม่รู้ว่าไปเอาหม้อหินมาจากไหน เขาหันไปตักน้ำจากแม่น้ำมาหม้อหนึ่ง แล้ววางบนกองไฟ
ระหว่างก่อไฟ เขาก็ใช้ลิ้นดันเพดานปาก แล้วหัวเราะเบาๆ
"น้ำต้มสุกเอาไว้ต้มของ เนื้อดิบยังลวกสุกได้ น้ำร้อนขนาดนี้เจ้าจะดื่มยังไง? กลัวว่าจะแกล้งพวกเราไม่ใช่หรือไง..."
เหยียนเยว่หน้าซู่ คว้าข้อมือเสี่ยวเหิงด้วยความตกใจ "ฉันไม่ได้แกล้งพวกนาย น้ำต้มสุกพอเย็นลงก็จะสะอาด ดื่มแล้วไม่ป่วย"