ลมร้อนพัดมา ปนกับกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของสตรี
ลี่รู้สึกคันตรงหน้าผากที่ถูกนางเอาหน้าผากมาถูไถ คำพูดที่เกือบจะหลุดออกมาก็ติดอยู่ที่ลำคอ
"มีหินก้อนนึงขวางทางอยู่"
ลี่เตะก้อนหินที่อยู่ห่างออกไปครึ่งเมตรทิ้ง แล้วกอดสตรีน้อยเดินหน้าตั้งตรงเข้าไปในถ้ำ
เหยียนเยว่ถูกเขาวางลงบนหนังสัตว์ที่ปูไว้อย่างหยาบกระด้าง ก้นกระแทกจนเจ็บ
ไม่รู้จักเห็นใจสตรีเอาเสียเลย นิสัยแย่ขนาดนี้ ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบัน คงหาคู่ไม่ได้หรอก
เหยียนเยว่อยากจะด่า แต่คิดถึงสถานการณ์ของตัวเอง ก็ได้แต่กัดริมฝีปากเอาไว้
ยามค่ำคืนมาเยือน
เสวี่ยและลี่กลับไปอยู่ในน้ำที่ไม่ไกลจากถ้ำนัก
ยังไงก็เป็นสัตว์น้ำ พวกเขาคุ้นเคยกับการแช่น้ำมากกว่า
เสี่ยวเหิงเฝ้าอยู่ในถ้ำ แต่เขาอยู่ห่างจากนางมาก
เหยียนเยว่กำหนังสัตว์ไว้ รู้สึกถึงความเงียบสงัดและความมืดมิดรอบตัว
จู่ๆ นางก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
กลางป่ากลางเขา แน่นอนว่าต้องมีงู แมลง ยุง มด นางไม่กล้านอน
"เสี่ยว...เหิง?"
เหยียนเยว่โผล่หัวออกมาจากหนังสัตว์ แล้วเรียกเสียงเบา
ในถ้ำเงียบสนิทจนน่ากลัว นางอยากจะยืนยันว่าเสี่ยวเหิงยังอยู่หรือไม่
ในถ้ำ อินทรีทองหุบปีกแล้วหมอบอยู่บนหิน หลับตาลง
ได้ยินเสียงสตรี เขาเปิดเปลือกตาสีทองอร่ามขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบอ่อนลงเล็กน้อย แล้วจับจ้องไปที่ร่างของนางอย่างเงียบๆ
ไม่มีการตอบสนอง
เหยียนเยว่เริ่มใจไม่ดี
ตอนกลางวันพวกเขายังดูแลนางอยู่ จะปล่อยนางไว้ที่นี่ได้ยังไง?
"ฉันกลัวนิดหน่อย พวกเธอยังอยู่กันไหม?"