มาถึงริมน้ำ
เสี่ยวเหิงกลายร่างเป็นมนุษย์ แล้วเลือกหินก้อนหนึ่งที่สะอาดในบริเวณใกล้เคียง
ปูแผ่นหนังสัตว์ แล้ววางเหยียนเยว่ลงบนนั้น
ครั้งนี้ เหยียนเยว่เรียนรู้ที่จะเชื่อฟัง นั่งนิ่งไม่ขยับเลย
เสี่ยวยมองดูสตรีน้อยที่เชื่อฟัง แววตาวาบความพึงพอใจ
"กินปลาอสูรไหม?"
เหยียนเยว่พยักหน้า "ได้ ฉันไม่เลือกกิน"
เสี่ยวเหิงวนเวียนอยู่ริมน้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก็จับปลาอสูรได้หลายตัว
ยังคงย่างแบบง่ายๆ แต่เนื้อปลามีกลิ่นคาวกว่า
เหยียนเยว่อดทนกินไปสองคำ ก็พบว่าเสี่ยวเหิงไม่ได้ใส่เกลือ
นางเริ่มคิดถึงเนื้อย่างและผลไม้ของมั่วเจ๋อ
สุดท้าย เหยียนเยว่อดไม่ได้ ก้มตัวอาเจียนเนื้อปลาที่เพิ่งกลืนลงไปออกมา
เมื่ออาเจียนเสร็จ นางถึงรู้สึกได้ถึงสิ่งไม่ดี
แย่แล้ว เขาจะโกรธอีกแล้ว
เสี่ยวเหิงขมวดคิ้ว
เดินเร็วไปที่ริมน้ำ ตักน้ำใสด้วยชามไม้ ป้อนนาง
"กินปลาอสูรไม่ได้เหรอ?"
เหยียนเยว่ก้มหน้ากัดริมฝีปาก "เมื่อก่อนฉันกินได้ แต่ไม่คิดว่าปลาอสูรตัวนี้จะคาวขนาดนี้..."
ที่แท้ก็เพราะเขาทำไม่อร่อยต่างหาก
ใครกันที่ย่างปลาแล้วไม่ใส่เครื่องปรุงอะไรเลย!
แม้เหยียนเยว่จะบอกตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่นี่คือโลกอสูร ความดั้งเดิมถึงจะปกติ เธอต้องพยายามปรับตัว...