“ฉัน……”
ถูกจับได้คาหนังคาเขา เหยียนเยว่เอ่ยแก้อธิบายอย่างรู้สึกผิด “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหนี ซิงหยวนทำไม้เท้าให้ฉัน ฉันแค่อยากขยับตัวไปมาแถว ๆ นี้”
“ขยับตัว?”
เสียงเย็นเยียบของเสี่ยวเหิงดังขึ้นอีกครั้ง “รู้ไหมว่านี่เป็นที่ไหน?”
“ในป่าอสูร สัตว์ร้ายที่ยังไม่โตเต็มวัยสักตัว ก็สามารถเขมือบเธอได้เหมือนพญางูดุร้ายตัวนั้น”
คำพูดของเสี่ยวเหิงแม้จะโหดร้าย แต่ก็เป็นความจริง
“ที่นี่ไม่ใช่เผ่า ไม่ใช่ป่าเก็บของปลอดภัยแถว ๆ เผ่า ใกล้ ๆ นี้ นอกจากพวกเราแล้วแทบไม่มีอสูรอื่น เธอเป็นสตรีแบบนี้ออกไปข้างนอก ผลสุดท้ายก็คือโดนพวกสัตว์ร้ายฉีกเป็นชิ้น ๆ”
เหยียนเยว่รู้ว่าตัวเองสร้างปัญหาให้พวกเขา ก้มหน้าลงไม่กล้าแก้ตัวอีก
เสี่ยวเหิงมีน้ำหนักเสียงมากในหมู่สัตว์ป่าจรจัดเหล่านี้ ถ้าโกรธเขาเข้าจริง ๆ พวกเขาคงจะทิ้งเธอไว้ที่นี่จริง ๆ
“สตรีช่างสร้างความวุ่นวาย!”
เสียงเรียบเฉยดังแว่วมา
นี่คือหลี่ที่เงียบมาตลอดทั้งคืน
เสวี่ยพูดไม่ได้ แต่สายตาสองคู่ที่มองมาอย่างพิจารณาและห่างเหินก็สำรวจเธอพร้อมกัน
เหยียนเยว่สัมผัสได้ถึงการต่อต้านของพวกเขาที่มีต่อเธอ
บรรยากาศเย็นชาลง
จนกระทั่งฉือจิ้นพุ่งเข้ามา
เสือดาวผู้ใจร้อนแปลงร่างเป็นมนุษย์ อุ้มเหยียนเยว่หมุนตัวหนึ่งรอบ
“เยว่เยว่ คิดถึงฉันไหม ฉันคิดถึงเธอจะแย่แล้ว”
ฉือจิ้นสูดดมกลิ่นหอม ๆ บนตัวเธอไม่หยุด
สัมผัสได้ว่าบรรยากาศไม่ปกติ เขาจึงหยุดลง
“พี่ใหญ่ นายขู่เธออีกแล้ว ทำให้เธอตกใจ”