เหยียนเยว่เงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
สายตาหกคู่ที่แฝงความคาดหวังและความอยากรู้อยากเห็นต่างจับจ้องมาที่เธอ
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอคงวางตัวเป็นคนนอกไม่ได้แล้ว
“แค่ก ๆ”
เหยียนเยว่กระแอมเบา ๆ “ฉันขอพูดไว้ก่อนนะ พวกคุณมานอนเป็นเพื่อนฉันทุกคืนก็แค่นอนจริง ๆ ต่อให้จะ... ก็ต้องได้รับความยินยอมจากฉันก่อน”
เหล่าสัตว์หนุ่มชะงักไปพร้อมกัน
เหยียนเยว่รีบพูดหนักแน่น “ถ้าพวกคุณตกลง ค่อยคุยเรื่องจัดลำดับกัน แต่ถ้าไม่ตกลง กลางคืนฉันนอนคนเดียวก็ได้”
นี่เป็นกฎข้อแรกที่เธอตั้งขึ้นหลังแต่งงานกับพวกเขา เรื่องขีดจำกัดแบบนี้จะยอมอ่อนไหวไม่ได้เด็ดขาด
ไม่อย่างนั้น ด้วยร่างเล็ก ๆ ของเธอ ต่อให้แบ่งเป็นชิ้น ๆ ก็ยังไม่พอให้พวกเขาแบ่งกัน
ส่วนพวกเขาจะรู้สึกน้อยใจหรือไม่ ตอนนี้เหยียนเยว่ยังไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้น
“เยว่เยว่ หกวันถึงจะได้อยู่กับเจ้าสักครั้ง นานเกินไปแล้วนะ” ฉือจิ้นประท้วงเสียงเบา
ถ้าเธอไม่ยอม หนึ่งเดือนยังอาจไม่ได้อยู่กับเธอถึงสองครั้งด้วยซ้ำ
ก่อนแต่งงานยังไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้แต่งงานกันแล้ว จะให้พวกเขาอดทนไหวได้อย่างไร
ไม่รู้ว่าฉือจิ้นแปลงเป็นร่างสัตว์ตั้งแต่เมื่อไร เขาย่อตัวลงตรงหน้าเหยียนเยว่พอดี หัวของเขาวางพาดบนตักเธอได้ ก่อนจะแกว่งซ้ายขวาถูไถออดอ้อน
เจ้าแม่ประจำกลุ่มใจอ่อนสักหน่อยเถอะ!
เหยียนเยว่กอดอก เม้มปากแน่นไม่พูดอะไร
มองไม่เห็นก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่ยอมใจอ่อน